2. Die Waarheid Word Geopenbaar in die Natuurwette

Ek het my soektog na die oorsprong van siektes gebaseer op 'n fondament wat absoluut betroubaar is en nie ontken kan word nie. Hiervoor het ek 'n duidelike maatstaf gebruik waarin twee tipes inligting onderskei kan word:

1. Selfverklarende inligting: Hierdie inligting is bewysbaar en vereis dus geen interpretasie nie. Dit sluit voorwerpe, strukture, funksies en middele in; byvoorbeeld, wanneer water vries, is dit verklaarbaar dat die temperatuur koud genoeg is om dit te veroorsaak. Die natuurwette bewys dit. Al hierdie objektiewe inligting word ook onderrig omdat dit waar is. Dit hoef nie spesifiek geverifieer te word nie.
2. Inligting wat geïnterpreteer moet word. Dit geld vir beelde, woorde, gebare en aksies. Wanneer ek 'n boek of 'n studie lees, of byvoorbeeld waarnemings doen, laat die inligting verskeie interpretasies toe. Interpretasies is daarom nodig om te bepaal of stellings waar is en of dit strook met die individu se behoefte aan waarheid. Inligting word slegs deur mense geglo en geassimileer as dit as waar beskou word. Inligting wat as onakkuraat beskou word, word nie as die waarheid aanvaar nie. Ons neem daarvan kennis, maar gereageer nie daarop nie.

Die mens se bestaan is gebaseer op waarheid. Mense kan nie – en dit is nie 'n kwessie van wil nie − inligting aanvaar wat hulle nie as waar beskou nie. Hulle kan slegs 'n leuen aanvaar as hulle dit as die waarheid beskou. Gevolglik benodig hulle 'n absolute, onveranderlike, onwrikbare maatstaf om inligting te evalueer en as waar te beskou. Hulle kan natuurlik ook 'n veranderlike, buigsame standaard toepas, maar dan is hul gevolgtrekking onseker en kan dit tot ander komplikasies lei. Ek sal die proses van inligtingsoorname later in diepte bespreek.

Eerstens, die twee verskillende standaarde:

1. Die objektiewe standaard: iets onveranderliks, en wat nie aan verandering onderhewig is nie.

1. Die fundamentele natuurwet van oorsaak en gevolg, wat nie deur enige omstandigheid opgeskort of ongeldig verklaar kan word nie.
2. Die samestelling van 'n element, die struktuur daarvan en die rangskikking van sy komponente binne 'n bou-eenheid.
3. Die funksie van 'n element is voorafbepaal en hou verband met sy samestelling.
4. Die basiese behoeftes van elke element en lewende wese is onveranderlik en voorafbepaal.

2. Die subjektiewe standaard: iets veranderliks, ’n nie-konstante.

1. Taal en grammatika verskil tussen kulture.
2. Vakkundiges, wetenskaplikes en die menings van individue kan verskil.
3. Bestaande voorafkennis wat reeds as waar beskou word.

Wat mense betref, kan slegs die objektiewe standaard sinvol gebruik word om die oorsaak van siekte betroubaar te bepaal. Aangesien lewe en gesondheid objektiewe sake is, behoort dit nie aan veranderlike standaarde onderworpe te wees nie. Ons gebruik vaste, onveranderlike maateenhede soos meter en kilogram wanneer 'n huis gebou word, hoeveel te meer wanneer ʼn mens se lewe, ter sprake is.

Wat is dus die basis van my studie? Die fundamentele wet van oorsaak en gevolg, asook kennis van die menslike natuur – struktuur, funksies en basiese behoeftes. My gevolgtrekkings in hierdie boek is gebaseer op hierdie onveranderbare feite.

"Fundamentele Wet van die Heelal"

Die heelal is in vele opsigte ondeurgrondelik. Nietemin kan ons algemene beginsels begryp, gebaseer op ons sintuiglike ervaring. Ek het 'n verband gevind wat ek graag die "Fundamentele Wet van die Heelal" noem. Alle elemente in die mikro-en-makrokosmos funksioneer slegs binne die raamwerk van hierdie wet.

Hierdie wet berus op twee eenvoudige en maklik verstaanbare beginsels:

1. Niks bestaan of funksioneer uit eie beweging nie.
2. Niks bestaan of funksioneer alleenlik vir sy eie voordeel nie.

Aan die linkerkant van die illustrasie sien ons dat die wet daarop dui dat "niks op sy eie bestaan of funksioneer nie" en dit beskryf 'n onvermydelike, altyd teenwoordige afhanklikheid van ander dinge of wesens. As 'n eenvoudige voorbeeld: 'n tablet kan nie sonder elektrisiteit funksioneer nie. Die elektriese stroom wat dit ontvang, verteenwoordig die oorsaak van sy funksie.

Aan die regterkant van die illustrasie wys die wet daarop dat "niks enigiets vir homself kan doen nie". Dit verteenwoordig die effek, wat nooit op die kanaal self gerig is nie. Die tablet in bogenoemde voorbeeld verrig ’n spesifieke diens, maar bestaan nie vir homself nie en kan niks vir homself doen nie.

Uit hierdie twee beginsels volg dat elke element, tot op die kleinste vlak, funksioneer as ’n kanaal met ’n ingang-en ’n uitgang. Daar moet ’n medium, soos energie, by die insetpunt opgeneem word; dit word gebruik en aan die uitsetpunt in ’n veranderde vorm teruggevoer. Indien so ’n kanaal geblokkeer word, word die funksie daarvan ontwrig of beëindig.

Die mens, as geheel, kan ook baie gepas as 'n kanaal beskryf word en bestaan uit verskeie individuele elemente wat op hul beurt as kleiner kanale funksioneer. 'n Siekte is 'n effek, en as geneesheer moet ek uitvind waar die oorsaak lê. Volgens die fundamentele wet kan geen gevolg sonder 'n oorsaak plaasvind nie; dit is 'n eenvoudige, maar belangrike beginsel.

Nog 'n deurslaggewende aspek van die fundamentele wet is dat oorsaak en gevolg nooit dieselfde kan wees nie en gebeur nie gelyktydig nie. Waar energie geneem word, kan dieselfde element dit nie ook gee nie. Die skeiding tussen oorsaak en gevolg blyk duidelik uit die feit dat die ingang en uitgang van 'n kanaal altyd teenoorgestelde punte het. 'n Oorsaak kan dus nie 'n gevolg word nie. Iets wat die siekte veroorsaak, kan nie die siekte self wees nie. As die oorsaak met die gevolg gelyktydig sou plaasvind, sou dit beteken dat wat die siekte veroorsaak, ook die siekte self is. Dit is egter nie moontlik nie en lei soms tot die verkeerde gevolgtrekking dat die oorsaak 'n gevolg kan wees, omdat die kanale een na die ander gerangskik is en, binne ʼn gekoppelde stelsel, elke kanaal afhanklik is van die korrekte funksionering van die voorafgaande kanaal. As een kanaal geblokkeer is, beïnvloed dit die hele sisteem. Indien die maag byvoorbeeld voedsel slegs gedeeltelik kan absorbeer, beïnvloed dit alle daaropvolgende kanale in die liggaam.

As die maag by die ingang slegs ’n klein hoeveelheid voedsel absorbeer, sal daar by die uitgang ook slegs ’n klein hoeveelheid beskikbaar wees. ’n Mens kan dus redeneer dat die onvoldoende toevoer na die maag die oorsaak is van verdere tekortkominge in die liggaam. Die vraag waarom die maag benadeel is, bly egter onbeantwoord. Waar begin die proses wat die hele liggaam beïnvloed?

Nog ‘n voorbeeld van hoe oorsaak en gevolg altyd verskil in ’n kanaal, is die geval van ʼn ry domino’s. Hulle word een na die ander opgestel; wanneer die eerste domino gestamp word, val hulle opeenvolgend. Die eerste domino neem die energie – die oorsaak – en gee dit deur (die gevolg) wanneer dit val. Sodra dit naby ’n volgende domino is, neem laasgenoemde die energie oor en gee dit op sy beurt deur aan die volgende domino. Elke kanaal funksioneer aldus deur te neem van die voorafgaande en dit deur te gee aan die volgende een; dit kan tot in die oneindigheid aangaan, solank daar domino’s is. Energie gaan nie verlore nie; dit word bloot oorgedra en getransformeer. As individuele kanaal “doen” elke domino dieselfde ding: dit neem en gee. Waar dit neem, gee dit nie terug nie; dit gee aan die volgende domino, en dit is onveranderlik. Daarom lê die oorsaak daar waar die eerste domino in die ketting die energie ontvang. Daarom is dit vir my van kardinale belang om die oorspronklike bron van energie in die mens te identifiseer: daardie punt waar die energie geabsorbeer word en waar die eerste kanaal geaktiveer word.

Aangesien alles in sy basiese vorm as ’n kanaal gestruktureer is, is dit logies dat alles binne ’n sisteem volgens ’n sikliese beginsel funksioneer. As ons na die sonnestelsel kyk, sien ons dat alle elemente in ’n siklus onderling afhanklik is: die son, maan, aarde en planete is van mekaar afhanklik. Op Aarde is die onderlinge afhanklikheid van lewende wesens en elemente sigbaar in ekosisteme. Die beginsel van die siklus is allesomvattend, soos gesien in die hoogtestrome van die lug of die seestrome van die oseane.

Wat opmerklik is van siklusse, is dat waar hulle begin, is waarheen hulle terugkeer. ’n Treffende voorbeeld is die watersiklus, wat in die see begin en eindig. Tydens hierdie lang reis word water die basis van die lewe vir mense, plante en diere. Talle siklusse kom ook binne die menslike liggaam voor, soos die bloedsomloopstelsel, wat in die hart begin en terugkeer daarheen.

Elke kanaal is funksioneel ontwerp om alles wat dit opgeneem het, deur te gee. Wat sal gebeur as die maag ’n gedeelte van die kos vir homself sou hou? Ons sal sterf, ten minste na verloop van tyd. Hoeveel suurstof hou die longe vir hulself terug tydens respiratoriese prosesse? Niks – in gesonde longe word alle suurstof aan die bloed oorgedra.

Die struktuur en funksie van die liggaam laat niks anders toe nie, en dieselfde geld vir individuele selle.

Die natuur funksioneer volgens eenvoudige, duidelike en herkenbare beginsels, mits ’n mens met aandag daarna kyk.