18. Ons Bevryding van die Aangebore Denkpatrone

Die manier waarop die mens geskape is, maak dit duidelik hoe slegs persoonlike bevryding kan plaasvind. Omdat 'n gees homself slegs van binne kan beheer, kan elke individu die Nuwe Lewe wat deur God geskep is, slegs toepas as hy of sy dit in geloof ontvang. Dit is beskikbaar soos 'n medisyne of 'n middel, maar kan slegs deur die individu ontvang word. As die mens dit egter nie deur geloof ontvang en dit sy lewe maak nie, dan was God se skepping van die Nuwe Lewe vir hom persoonlik tevergeefs.

Bevryding en verlossing van ons aangebore denkpatrone is slegs moontlik deur samewerking met God. God het die middel geskep; die toepassing daarvan is onderworpe aan die individu. Dus dra die mens self die verantwoordelikheid vir sy bevryding. Niemand kan enigiets in sy plek doen nie, behalwe die mens self. Dit vereis egter 'n sekere kapasiteit vir selfkennis, bewustheid van die natuurwette en erkenning van ons geestelike afhanklikheid van God.

Ek wil graag die proses van die aanvaarding van die Nuwe Lewe deur geloof verduidelik op grond van my persoonlike ervaring.

Sedert my vroeë kinderjare het ek nog altyd geglo dat 'n gelukkige gesin die vervulling van my lewe sou wees. Ek het dus op 'n jong ouderdom getrou sodat hierdie droom vinnig kon waar word. Dinge het egter anders uitgedraai as verwag.

My eerste geestelike behoefte is harmonie. Daarom was my verwagtinge van my vrou redelik hoog: om hierdie einste behoefte vir my te bevredig. Daar was in wese drie behoeftes wat ek verwag het dat my vrou sou vervul:

1. Ek wou hê sy moes my verstaan. Om my diepste gedagtes te begryp en daarop te reageer.
2. Ek wou hê sy moes na my luister wanneer ek iets te sê gehad het. Sy het egter reeds alles beter geweet, en ek het nie 'n kans gekry om te praat nie.
3. Dit was 'n buitengewone wens: dat sy soggens moes glimlag wanneer sy wakker word. As iemand wat harmonie nodig gehad het, het ek van haar glimlag geleef.

Vanuit hierdie perspektief binne in my het dit vir my natuurlik gelyk dat my vrou hierdie behoeftes van my moes bevredig. Aangesien my verwagtinge egter nie nagekom is nie, was ek ongelukkig in die verhouding. As 'n Christen, het ek grootgeword en geleer dat die huwelik nie na willekeur laat vaar kan word nie, maar lewenslank is. Ek het my dus by hierdie situasie neergelê sonder om dit intern te aanvaar.

In tye van ongelukkigheid probeer 'n mens jou behoeftes deur ander middele bevredig. Só het ek verslaaf geraak aan flieks, die internet en sport. Hoe meer ontevrede ek met my vrou was, hoe sterker het die verslawings geword.

Terselfdertyd was ek baie aktief in my kerkgemeenskap, want ek wou van kleins af 'n pastoor wees. Ek het vrywilligerswerk gedoen waar ek kon, onbewus daarvan dat hierdie aktiwiteite ook bloot 'n poging was om my lewensdoel te vervul. Ek het egter nêrens vervulling gevind nie. My werk as dokter in die kliniek, my aktiwiteite in die kerkgemeenskap en tuis saam met my familie – niks hiervan het my vervul nie. My verwagtinge van diegene rondom my is nie bevredig nie. Ek het geen idee gehad hoekom ek so ongelukkig, gedrewe en rusteloos was nie.

Dus, aan die einde van 2002, na voltooiing van my residensie, het ek tot die gevolgtrekking gekom dat ek 'n blaaskans nodig het en besluit om 'n sabbatsverlof te neem. Ek wou die gesinssituasie verbeter sodat ek my huwelik kon voortsit.

Om die prentjie van ons familie aan die einde van 2002 te verduidelik, is daar nog 'n aspek om te noem. In 1998 het 'n gesin met ses kinders in ons kerkgemeenskap uitmekaar gegaan. Dit het die vraag laat ontstaan oor wat van die verlate kinders, tussen die ouderdomme van 7 en 17, sou word. Onder God se leiding het ons die kinders vinnig in ons gesin opgeneem en pleegouers vir ses kinders geword.

Hierdie situasie was stresvol, maar baie vervullend vir my. Ek was lief vir die kinders en het baie tyd saam met hulle in allerhande aktiwiteite deurgebring. Hierdie nuwe situasie, hoewel verrykend, het my steeds nie bevredig nie. Die droom van 'n vrou wat my gelukkig sou maak, was voortdurend in my gedagtes. Omdat ek nie die kinders wou prysgee nie, het ek aan die einde van 2002 verlof geneem. Ek wou elke moontlike middel gebruik om gelukkig binne my gesin te wees. Ek het besluit om meer betrokke te wees by my vrou sodat sy sou verander en ons as 'n gesin kon voortgaan.

Die plan het egter nie gewerk nie. Na net die eerste paar maande van 2003 het ek tot die gevolgtrekking gekom dat ek my vrou nie kon verander nie. Gebaseer op die idees wat ek destyds gehad het, het ek geen ander keuse gehad as om te skei en 'n ander vrou te vind wat my gelukkig sou maak nie. In my desperaatheid was ek selfs bereid om die pleegkinders prys te gee net om uiteindelik gelukkig te wees. Ek was destyds 39 en het gedink dat as ek dit nie nou doen nie, ek vir die res van my lewe ongelukkig sou bly.

Ek het 'n nuwe plan gemaak om aan die einde van die skooljaar te skei. Ek het die huurkontrak op die huis waar ons saam met die kinders gewoon het, beëindig. Die minderjarige kinders sou by hul ma intrek, ek sou by my ma intrek, en my vrou kon ook by haar ouers intrek. Op hierdie manier sou aan ons almal se behoeftes voorsien word met 'n plek om te woon.

Selfs voordat die plan om te skei in die somer van 2003 geformuleer is, het ons 'n reis na die VSA beplan om 'n gesin te besoek wat ook huweliksberaders was. Die reis was reeds bespreek, en hoewel ek alreeds besluit het om te skei, het ons op die ooreengekome datum gevlieg. Na 'n drie-uur lange huweliksberadingsessie op 1 Junie 2003, waarin ek my standpunt ferm verdedig het en geweier het om versoening te oorweeg, het 'n gedagte by my opgekom: "As jy aandag gee aan my gebooie, sal ek na jou behoeftes omsien."

Dit was 'n ongewone gedagte, wat my aanvanklik bly gemaak het omdat dit my die vooruitsig gebied het om gelukkig te wees. Terwyl ek verder daaroor nagedink het, het ek egter bewus geword van die voorwaarde vir die bevrediging van my behoeftes: "Om die gebooie te onderhou." As 'n Christen het ek die Tien Gebooie van kleins af geken, en in my geval was die 7de gebod van toepassing, wat bepaal het dat 'n mens nie 'n huwelik moet verbreek nie.

Ek het in my gedagtes geredeneer dat ek 20 jaar lank getrou was, ten minste fisies, in die familie, maar nog nie geluk gevind het nie. Nou moet ek in die familie bly sodat ek gelukkig kan wees? Ek het dit nie verstaan nie, so ek het opgehou om daaroor te dink.

'n Week later het ons weer die huweliksberaders en hulle familie gaan sien om totsiens te sê. Daar was 10 van ons in 'n kamer: my vrou en ek met drie van ons pleegkinders, 14, 16 en 18 jaar oud, en die gesin met hul drie kinders van 'n soortgelyke ouderdom. Dit was veronderstel om 'n kort uitruil van gedagtes oor ons tyd saam te wees. Tydens hierdie gesprek het die pa van die gesin na my gedraai en skielik gevra: "Is jy verbind?"... Toe ek hierdie woorde hoor, was ek seker hy vra my of ek verbind was om van die gesin te skei, want ek het dit tot op daardie stadium nog altyd duidelik gekommunikeer. Sonder om vir die res van die vraag te wag, het ek hard en duidelik met 'n "Ja" geantwoord. Sy vraag was egter andersom geformuleer: "Is jy verbind om by jou gesin te bly?" My harde en duidelike "Ja" kon nie geïgnoreer word nie. Die kinders, en ek, was verbaas omdat hulle geweet het ek was verbind om te skei, nie te bly nie. Ek het myself in 'n dilemma bevind waarvoor ek 'n oplossing nodig gehad het. Ek het ja gesê vir iets wat ek nie eers bedoel het nie.

Ek het net twee keuses gehad: óf om my "ja" onmiddellik terug te trek óf om dit te aanvaar. Ek weet nie wat my gemotiveer het om my daartoe te verbind om by die familie te bly nie, maar ek het dit innerlik gedoen. Op daardie oomblik is God se belofte dat my behoeftes vervul sou word as ek by die familie bly, vervul.

Ek kan nie verduidelik hoe dit gebeur het nie, maar my groot honger om deur 'n vrou liefgehê te word, was weg. My gedrewenheid en rusteloosheid het onmiddellik geëindig. Ek het 'n innerlike vrede ervaar wat my sedertdien nie verlaat het nie. Al die verslawings wat my in my ongelukkigheid vergesel het en waarteen ek tot op daardie stadium onsuksesvol geveg het, was weg. Tot vandag toe, meer as 20 jaar later, het hulle nie weer verskyn nie.

Die ervaring was so oorweldigend dat ek dit nie regtig kan beskryf nie. My hele innerlike lewe is getransformeer; ek is bevry van 'n innerlike tronk. My liggaam het ook gereageer, en ek is genees van rugpyn wat my dekades lank geteister het. My migraine, waaraan ek sedert die ouderdom van 15 gely het, het sedertdien verdwyn.

Ek beskou hierdie ervaring as 'n lewensruiling. Ek het my ou lewe, wat gekenmerk is deur die valse oortuiging dat 'n ander persoon my gelukkig moes maak, geruil en die Nuwe Lewe wat God in Sy Seun geskep het, in my hart ontvang. Dit het my verbind aan die Bron van liefde en vrede, en so kon my behoeftes vervul word.

In die tyd voor hierdie ervaring het ek soms groot twyfel gehad oor of God werklik bestaan het of nie. Ek kon Hom nie begryp nie en het soms gewonder waar Hy was. Hierdie ervaring het my egter 'n duidelike aanduiding gegee dat Hy bestaan en die bron van alle geluk is.

Om my twyfel finaal te verdryf, het Hy my ook, in my 20 jaar praktiese ervaring, onweerlegbare bewys van Sy bestaan gegee. Die mens se geestelike verlange na liefde, vryheid, geregtigheid, sekuriteit, ens., kan slegs van Hom en deur Hom bevredig word. Die vervulling van ons geestelike behoeftes vind beslis nie plaas deur ander mense of enige plek in die natuur nie. Dit is ook onmoontlik vir ons om ooglopende behoeftes te hê waarvoor daar geen manier of bron is waaruit dit vervul kan word nie. God het dit so bepaal dat Hy alleen in die mens se geestelike behoeftes kan voorsien.