11. Skepper of Skepsel – Die Ware Identiteit van die Mens

Al my pasiënte se eise aan hul ouers, vennote, kinders, broers en susters, vriende, ens., dui op 'n individu se idee van meerderwaardigheid. Dit beteken dat alle eise voortspruit uit die aanname dat ‘n ander dit aan my verskuldig is om my behoeftes te vervul. Dit maak van hulle outomaties my subjek, wat beskikbaar moet wees om my behoeftes te bevredig. Gebaseer op die bekende menslike motiverings – egoïsme en trots – het ek gesien waar hierdie aanspraak op meerderwaardigheid vandaan kom.

Agter egoïsme lê die oortuiging: "Dis my eiendom." Dit beteken dat iets aan my behoort. Trots ontstaan uit die houding: "Ek kan skep." Dit beteken dat ek iets van binne myself kan skep en dit kan uitdeel. Hierdie houding veronderstel dat wanneer ons eerste gee, ons iets terug verwag. Selfs al dink ons bewustelik dat ons gee sonder om iets terug te verwag, word dit geopenbaar as selfbedrog, byvoorbeeld wanneer mens geïrriteerd raak wanneer jy nie eers 'n "dankie" ontvang nie.

Aangesien alles om persoonlike verlies draai, en die gedagtes hieraan lei tot die vernietiging van die menslike liggaam, het die vraag by my opgekom of mense werklik persoonlike eiendom kan besit. Ek het met baie mense oor hul ergste ervarings gepraat. Sommige het 'n kind verloor of hul kind is mishandel. Al het baie jare verloop sedert die gebeurtenis, dra die ouers steeds die las en seer hiervan – wat manifesteer in fisiese siektes wat toeneem in intensiteit.

Ons beskryf in vroeër hoofstukke die liggaam as 'n hulpmiddel tot selfkennis; as 'n spieël. Enigiets wat die liggaam vernietig, d.w.s. dit siek maak, kan nie reg wees nie. Dit geld ook op 'n geestelike vlak, selfs al is ons gees oortuig dat dit reg kan wees. Daarom moet die beginsel van persoonlike verlies as vals beskou word, omdat dit die liggaam vernietig en die gees gevange hou. So waar ontstaan hierdie ernstige, alles vernietigende denkfout?

Die verstand moet elke gebeurtenis evalueer. As die gees 'n kind as sy eiendom beskou en die kind sterf, selfs deur 'n onnatuurlike gebeurtenis, lei dit daartoe dat die gees met gedagtes aan hierdie onomkeerbare en groot persoonlike verlies, die liggaam vernietig, omdat dit nie die vermoë het om 'n persoonlike verlies te aanvaar nie. Die gees kan nie verlies aanvaar nie. Mense het eenvoudig nie die vermoë om “ja” te sê vir persoonlike verlies nie.

Dit bring ons by die volgende vraag: Is ons aanspraak tot besit geregverdig? Waarom kan die mens, selfs al dink ons, ons kan, nie eienaars wees nie? Die antwoord is eenvoudig: Omdat ons niks kan skep nie. Slegs as ons iets kon skep, sou dit werklik aan ons behoort? Aangesien alles – insluitend mense – as 'n kanaal funksioneer, kan ons niks skep nie. Ons kan dinge transformeer; en het die vermoë om dinge aanmekaar te sit, uitmekaar te haal, of ons verbeelding gebruik om iets te vorm of iets moois te maak, te verf, ens., maar dit is nie dieselfde as om iets te skep nie, want die resultaat van alle menslike pogings om te skep spruit voort uit wat reeds bestaan, en wat reeds bestaan, word bloot geïmplementeer. 'n Kind word deur die ouers in die wêreld gebring maar nie van die ouers nie. Mense dink foutiewelik dat hulle dinge en selfs lewe kan skep, en dat die kind vanuit hulle tot stand gekom het.

Dus bewys liggaamlike siekte, saam met die geestelike gevangenisskap, dat mense verkeerd is wanneer hulle dink iets behoort aan hulle. Die fundamentele wet van die lewe bewys ook dat niks aan homself behoort nie. Die mens se bewering dat hy aan homself behoort, dat sy liggaam en lewe sy persoonlike eiendom is, spruit voort uit 'n selfbedrog wat ons moet oopvlek.

Die tweede idee, wat voortspruit uit die gees se valse opvattings, beweer dat die mens iets op sy eie kan produseer. Watter van sy behoeftes dink die mens kan hy eintlik self skep? Kom ons kyk weer na die basiese behoeftes van die mens. Die afhanklikheid van die omgewing is duidelik sigbaar in suurstof. Volgens die beginsel van "neem om te kan gee" moet die mens die suurstof wat hy nodig het uit die lug verkry. Dieselfde geld ook vir water. Sonder 'n waterbron sterf die mens baie gou. Die mens kan nie voedsel skep nie, maar kan dit slegs voorberei nadat hy dit uit die natuur geneem het.

Die basiese behoefte aan liefde kan nie ontken word nie. Die hele menslike bestaan draai om liefde. Daarom vra ons die vraag: Waar kom liefde vandaan? Hieroor moet ons baie duidelik wees: As liefde 'n behoefte van die gees is, is dit net inligting. Geestelike behoeftes soos liefde, geregtigheid, vryheid en sekuriteit is geestelike inligting. Dit is nie energie in die sin van 'n elektromagnetiese golf nie; hierdie is suiwer geestelike inligting wat in woorde of beelde uitgedruk word en nie meetbare of waarneembare energie nie. Slegs wanneer dit deur die gees verwerk word, word dit deur ‘n geestelike besluit vertaal in geteikende stroomvloei (energie) deur die serebrale korteks, wat fisies meetbaar is binne en op die liggaam.

Kan mense die liefde, dit wil sê die geestelike inligting wat hulle dringend nodig het, vir hulself produseer? Is hulle produsente van die inligting of gebruikers daarvan? Op fisiese vlak twyfel ons nie dat middele slegs geïmplementeer word, en nie geskep word nie. Ons moet ook hieroor duidelik wees op 'n geestelike vlak: Ons verwerk inligting in ons gedagtes, net soos die liggaam chemie verwerk. Dus kan ons waarneem dat die media as ‘n kragtige inligtingsbron ontwikkel het omdat die verstand onversadigbaar na inligting smag. 'n Kind sit van jongs af gefassineerd voor 'n skerm en absorbeer die inligting. As ouers vandag hul kinders wil stil hou, word 'n selfoon of skerm baie vinnig ingespan om dit te doen. Die kinders kan selfs verbasend lank sonder kos klaarkom.

Hierdie inherente denkfout in ons verstand, laat mense glo dat hulle werklik inligting kan genereer – insluitend liefde. Byna al my pasiënte antwoord bevestigend wanneer hulle gevra word of hulle self liefde as sodanig kan genereer. As dit die geval was, sou liefde nie 'n basiese behoefte wees nie. Dan sou elkeen hul eie bron binne hulself hê, waar hulle liefde kan genereer en daaruit kan leef. Die feit dat elke persoon liefde soek en bowenal deur iemand anders bemin wil word, toon dat hulle nie liefde binne hulself besit nie. Volgens die wet moet liefde eers ontvang, verwerk en deurgegee word. In 'n kanaal is daar slegs omset, maar geen produksie van basiese elemente nie. 'n Kanaal gee slegs iets deur wat dit voorheen geabsorbeer en verwerk het. Mense kan niks nuuts skep nie. Ons moet verstaan dat selfs wanneer ons huise en vliegtuie bou, ons niks nuuts skep nie, maar eerder dinge uit bestaande materiale saamstel.

Ons gedagtes is toegerus met baie buitengewone vermoëns, maar ons is nie in staat om selfs 'n enkele basiese element uit niks te skep nie. Die (valse) oortuiging van mense dat hulle iets kan besit of selfs kan genereer, moet ‘n oorsprong hê en hierdie oorsprong is hul identiteit. Wie is ek? Dit is wat die verstand gebruik om alle inligting te verwerk.

Daar is slegs twee identiteite wat fundamenteel relevant is in ons wêreld. Jy is óf 'n skepsel, d.w.s. 'n kanaal, óf 'n skepper, d.w.s. 'n bron en dus God. So, wat glo die menslike gees is dit? Dit glo óf: "Ek is 'n skepsel" óf dit glo: "Ek is 'n skepper," d.w.s. 'n god.

'n Skepper bestaan as ‘n onafhanklike sisteem. Hy het geen behoeftes nie, want Hy is die oorsprong. Hy is die oorsaak van alles en daarom die oorsprong, want 'n oorsprong het geen oorsaak nie; andersins sou dit ook 'n gevolg wees. Hierdie oorsprong is selfstandig en vereis nie rede nie –’n Skepper het geen behoeftes nie. Hy voed en voorsien alles in Sy skepping van binne af.

In teenstelling hiermee is 'n skepsel per definisie altyd as 'n kanaal gestruktureer. Dit moet altyd neem om te gee. Dus moet elke skepsel, sonder uitsondering, as 'n oop stelsel gestruktureer wees en heeltemal afhanklik wees. Aan watter kant val mense dan? Sonder twyfel funksioneer mense as kanale en is hulle skepsele. Op 'n fisiese vlak word dit geredelik deur almal aanvaar, maar op 'n geestelike vlak herken mense nie hul denkfout nie.

Die menslike verstand, dink foutiewelik dat hy 'n god is. Elke pasiënt met wie ek hieroor praat, sê onmiddellik: "Dokter, ek het nog nooit so gedink nie!" Dit mag selfs waar wees van jou bewuste denke, maar ek het ontdek dat ek in my praktyk slegs "gode" as pasiënte het. Dit is altyd die pasiënt se eise aan hul medemens wat hulle tot nood en gevolglik tot siekte bring. Sonder hierdie eise sou die verstand vry wees, en dus sou die liggaam ook vry van siekte wees.

As dokter staan ek voor die uitdaging om aan die pasiënt te bewys dat hulle, diep binne hulself, dink dat hulle god is. Selfs al gebeur dit onbewustelik of word dit nie waargeneem nie, ontstaan elke menslike probleem daaruit dat hulle hulself bo ander verhef.

Daar is duidelike bewyse dat mense dink: "Ek is God." Hul innerlike houding kan in hul gedrag gesien word. Daar is die uitoefening van mag oor ander. Selfs in die baarmoeder begin 'n persoon mag oor ander uitoefen, en met geboorte begin die volgende magstryd. Wie is sterker, moeder of kind? Die uitoefening van mag spruit uit die idee dat die een 'n hoër wese as die ander is. As ek op 'n gelyke vlak met die ander is, sal dit nie by my opkom om mag te soek nie. As die ander persoon my geen wins bring nie of my verliese nie kan versag nie, dan hoef ek nie mag oor hulle uit te oefen nie.

Jy het dalk al gehoor van die bekende eksperiment waarin sommige studente tot gevangenes van 'n tronk verklaar is, en ander proefpersone volle mag oor die gevangenes as wagte gegee is. Binne 'n kort tydjie het normale mense diere geword. Die toets moes na 'n paar dae voortydig beëindig word omdat die wagte die gevangenes sonder enige rede begin pynig en martel het.¹ Enigiemand aan wie mag gegee word, ondergaan gedragsverandering en hulle misbruik dit vroeër of later en wil dit nie weer prysgee nie. Slegs wanneer iemand daarin slaag om hulself te bevry van die illusie van valse identiteit, sal hulle, wanneer hulle met gesag toegerus is, mag behoorlik kan hanteer.

Om beheer oor ander uit te oefen, openbaar 'n mens se innerlike houding. Niemand van ons hou daarvan om beheer te word nie. Tog streef baie mense na beheer oor ander – op baie verskillende maniere. Een persoon installeer 'n kamera in hul vrou se motor om te verseker dat sy hulle nie verneuk nie. 'n Ander monitor hul maat of kind se selfoon. Natuurlik wil almal hê wat goed is, maar net dit wat goed is vir hulself.

Mense posisioneer hulself ook as beoordelaars en hou daarvan om die gedrag van ander te beoordeel. Wie bepaal die standaard vir hul oordeel? Natuurlik net hulself.

Die mens begeer verskillende vorme van aanbidding en glo dat hy geregtig is op lof, dank, respek of erkenning van sy eweknie. Daarom verwag en eis hy dit.

Ek het 'n pasiënt gehad wat 'n groot funksie by 'n restaurant gehad het. Hy het die reeds betaalde rekening nagegaan toe hy tuis kom en opgemerk dat die eienaar hom 200 Duitse Mark (DM) te min laat betaal het. Hy wou regverdig optree en het dus die volgende dag die eienaar gaan betaal. Toe my pasiënt na die eienaar gaan en hom die addisionele geld betaal, het hy en sy vrou 'n sap gedrink en aangeneem dat hy nie vir die sap hoef te betaal nie, aangesien hy vrywillig die eienaar 200 DM gegee het. Toe die eienaar die 5.80 DM van die man vra, het die pasiënt kwaad gereageer en die volgende 15 jaar nie na daardie restaurant teruggegaan nie. So hoekom het my pasiënt soveel ekstra geld betaal? Het hy dit "vir niks" gedoen nie? Hoekom wou hy 'n beloning vir sy vriendelikheid hê? As hy nie 'n god was nie, sou die eienaar hom niks vir sy eerlikheid verskuldig wees nie, of hoe?

Die duidelikste bewys dat mense dink hulle is God, is dat hulle kwansuis gee voordat hulle neem. Gode het geen behoeftes nie; hulle gee net. Mense is kanale; hulle moet altyd neem voordat hulle gee. As dit andersom is, dan moet hulle 'n god wees, anders sou die teendeel waar wees.

'n Verdere benadering wat ons gevaarlike fundamentele denkfout openbaar word duidelik in die verskillende ideologieë. waarvan godsdienste een van die voorbeelde is. Alle hoofstroom godsdienste leer 'n geloof waarin mense mag of dwang uitoefen, wat hulle dan gode maak. Enige stelsel wat mense dwing² en aan hulle dikteer wat hulle moet of nie moet doen nie, is gebaseer op hierdie denkfout.

Daar is ook die ateïstiese, humanistiese en kommunistiese wêreldbeskouings. Al hierdie filosofieë het een groot ooreenkoms; die geloof dat mense geestelik onafhanklik is. Dit beteken, implisiet, dat mense hul eie liefde en eie geestelike behoeftes produseer.

Hierdie denkfout word duidelik in tye van nood, wanneer sulke mense ineenstort omdat hulle ʼn geliefde eggenoot of kind sterf, wat bewys dat hulle alles behalwe geestelik onafhanklik is. Hul ideologie spruit voort uit die perspektief van 'n god – maar as hulle 'n god was, sou hulle geestelik onafhanklik moes wees.

Heelwat van die wetenskap is ook gebaseer op 'n diepgaande fout, naamlik die evolusieteorie. Dit vorm die basis vir die wetenskaplike oortuiging dat 'n hoër wese uit 'n laer wese kan voortkom, met die veronderstelling dat daar genoeg tyd en bestanddele is. Mense, as die hoogste wese in hierdie denk stelsel, is dan noodwendig 'n god.

Ongeag al die besonderhede, is daar 'n gemeenskaplike valse wortel vir alle ideologieë, godsdienste of wêreldbeskouings. Uiteindelik is hulle almal net takke en takkies aan 'n enkele boom. Die wortel is die innerlike oortuiging van die mens: "Ek is God." Mense tree dan ook so op; elkeen beskou hulself as beter, meer vaardig of slimmer as die ander. Almal is in kompetisie met mekaar. Mense oordeel ander, hulle probeer om hulle te beheer en te onderdruk, en wend hulle selfs tot geweld, oorlog en moord.

Godsdienste, insluitend die Christendom, is nie veel beter nie. Almal dink aan hulself as 'n god en tree dienooreenkomstig op. Hulle sien hulself as superieur teenoor hulle bure. Die gevolge is net so erg soos vir nie-godsdienstige mense. Baie oorloë is oor suiwer godsdienstige kwessies gevoer.

Die gedrag wat hierbo genoem word, sowel as menslike ideologieë, bewys dat hulle hulself as meer as blote wesens beskou. As hulle die waarheid oor hulself herken het – wat rede en sigbare feite nie kan ontken nie – dan sou daar geen arrogansie, magsug, kompetisie, magstryde, dwang of geweld wees nie.

Die enigste oplossing vir die mensdom se fundamentele probleem is die erkenning van 'n mens se ware identiteit. Dit sou altyd tot eenheid en vrede lei. As 'n persoon sou dink: "Ek is 'n skepsel," dan is daar plek en ruimte vir almal. Nasionaliteit, verskillende vermoëns, velkleur, verskillende groottes, klere, smake en verskeie take sou nie spanning of vergelykings veroorsaak nie, en ook nie konflik veroorsaak nie. Almal sou hulself as gelykes beskou. Niemand sou beweer dat hulle beter weet of kan doen nie. Ons sou nie in voortdurende kompetisie met mekaar wees nie. Slegs gode moet hulself meet en vergelyk.

Onder skepsels sou daar geen magstryde wees nie; niemand sou 'n ander hoef te veroordeel nie. Daar sou ook geen behoefte aan beheer wees nie. Daar sou geen geweld, moord of oorlog wees nie. Die oplossing vir alle probleme lê dus daarin om korrek te verstaan: Wie is ek werklik?

As ek vanuit die identiteit leef: "Ek is 'n skepsel," dan is ek in lyn met die wet. As 'n skepsel weet ek dat ek niks kan skep nie en niks besit nie. Voordat ek kan gee, moet ek eers iets kry. Dit geld vir fisiese behoeftes sowel as vir liefde (as die som van geestelike behoeftes). As ek niks vir myself hou nie, maar dit weggee, baat ek altyd, want my wins lê in gee. Wanneer ons liefdevolle gedagtes teenoor ons medemens het, is ons vervuld en voel ons goed!

Daarom is selfkennis so belangrik. Ons almal mislei onsself as gevolg van die aangebore leuen oor onsself. Hierdie leuen bestaan uit 'n valse identiteit. Ons glo ons is iemand wat ons nie is nie en nooit kan wees nie. Dit begin by bevrugting en duur voort tot die dood. Die oorsprong van alle negatiwiteit is selfbedrog en die verheffing van een bo 'n ander.

Terwyl ons nie anders kan as om met hierdie leuen gebore te word nie, moet ons, sodra ons die fout sien en herken, 'n oplossing soek om daarvan ontslae te raak, want as ons daaraan vashou, sal hierdie fout ons onvermydelik vernietig.

Dus lê die probleem van die mens binne hom, nie buite hom nie. Daarom kan ons nie 'n oplossing buite onsself vind nie. Wette, regerings- en kerkregulasies kan nie die probleem oplos nie. Elke persoon is 'n unieke individu en kan dus slegs hul eie probleme binne hulself oplos. Die moeilikheid lê egter in die selferkenning dat 'n mens 'n interne probleem het. Solank 'n mens die probleem verkeerdelik buite jouself sien en soek, sal jy nooit werklik 'n oplossing vind nie.

---

1. Banks, C. W., Haney, C., Jaffe, D., Zimbardo, P. (1971): The Stanford Prison Experiment. A Simulation Study of the Psychology of Imprisonment. Conducted August 1971 at Stanford University. ↩

2. In teenstelling hiermee is 'n verklaarde gevolg nie gelykstaande aan dwang nie, want dit dwing die persoon nie om te verander nie, maar wys hulle (slegs) hul beperkings en die gevolge van hul gedrag. ↩