16. 'n Nuwe Lewe - Die Enigste Oplossing vir die Mensdom se Probleem¶
Ons mense leef almal uit een lewe, al is ons verskillende individue. Daar is geen uitsonderings nie. Ons het almal 'n enkele oorsprong, en hierdie oorsprong lê in die skepping. Die oorerwingswet is ook by die skepping vasgestel. Die Bybel wys ons dat God 'n enkele individu in die begin geskep het: Adam. Die Bybel leer vir ons in Genesis 2 dat Eva uit Adam ontstaan het. God het 'n rib van Adam geneem en Eva daaruit gevorm. Eva moes haarself ook geestelik aan God bind. Soos Adam, het sy ook die regte identiteit as 'n skepsel gehad. Alle kinders wat in hierdie toestand uit Adam en Eva gebore is, sou Adam se lewe gehad het en kon dus ook onbepaald voortleef het. Adam was geestelik aan God gebind en het die regte identiteit besit: "Ek is 'n skepsel." Alle ander mense het uit Adam ontstaan. Volgens God se plan was mense bedoel om ewig te lewe en voort te plant, dit wil sê sonder tydsbeperking.
Dinge het egter anders uitgedraai deurdat Adam en Eva hulself mislei het deur te glo dat hulle hul identiteit kon verander en soos God kon word. Hierdie selfbedrog het gelei tot hul skeiding van God.
Omdat geestelike afhanklikheid egter ingebou is in die funksionering van die gees, het hulle onvermydelik geestelik afhanklik van mekaar geword. Hulle kon nie meer hul vertroue in God en sy onveranderlike wet plaas nie. Hulle kon nie meer God se Woord glo nie. Dus het hulle albei hul vertroue en geloof in mekaar geplaas. Deur selfbedrog sien mense hulself egter as geestelik onafhanklik. Hulle leef in 'n denkbeeldige borrel, glo dat hulle vrylik dink en sien nie dat al hul gedagtes uitsluitlik afhanklik is van wat ander sê of doen nie. Ek kon hierdie selfbedrog identifiseer deur fisiese siekte, want dit openbaar hierdie valse geestelike afhanklikheid.
Die liefde wat mense nodig het, kan slegs beneem word uit die Bron wat van die begin van die wêreld af vir hierdie doel bedoel was. Net soos God vooraf bepaal het waar ons ons suurstof kry – uit die lug, nie uit water nie – het Hy ook bepaal wat en waar ons uitsluitlik ons geestelike behoeftes kan bevredig. As ons probeer om diep asem te haal terwyl ons onder water is, sal die gevolg fataal wees. Dit is dieselfde met geestelike afhanklikheid: As ons ons liefde van mense kry, is dit soos om suurstof uit water te kry.
Om 'n persoon bewus te maak van hierdie verskriklike toestand van selfbedrog is baie moeilik, want in medisyne en wetenskap as geheel begryp ons nie die geestelike aspek van die ontwikkeling van siektes volkome nie.
Deur die selfbedrog te erken dat mense glo hulle is God, verstaan ons waar al die leringe wat God ontken, vandaan kom. Maar selfs diegene wat God nie direk ontken nie, weet nie hoekom hulle God nodig het nie. Ongelukkig is godsdienste nie 'n verwysing na die Skepper se liefde nie, maar bied dit eerder 'n beeld van 'n dominerende en diktatoriale God. Dus kan 'n mens sê dat uiteindelik alle mense in konflik met God is. Hulle kan Hom nie meer nader nie. Vir duisende jare het mense op baie verskillende maniere probeer om te vergoed vir die gebrek aan nabyheid aan God. Baie mense hoop om 'n oplossing vir hul probleme in godsdienste of ideologieë te vind. Dit maak nie saak of dit Boeddha of Marx, Confucius of Gandhi is nie, dit gaan altyd daaroor om die menslike probleem op een of ander manier op te los, maar dit korrigeer nie die valse identiteit nie.
Die lewe van Adam, waaruit ons almal kom, is definitief van God geskei. As sodanig is ons nie meer instaat tot blywende lewe nie en moet ons sterf. As daar geen manier was om uit hierdie wesenlike dooie toestand te ontsnap nie, om dit te verruil vir 'n lewe sonder tyd, sou ons glad nie lewe nie.
Is dit moontlik om 'n bekering te bewerkstellig in 'n persoon wat verkeerdelik glo dat hy self 'n god is?
Geval 15
In Mianmar het ek 'n Boeddhistiese monnik ontmoet. Hy was omtrent 50 jaar oud, het 'n uiters vergrote, ooraktiewe skildklier en ernstige hartprobleme gehad. Geen medikasie het hom gehelp nie. Tien jaar gelede het sy vrou van hom geskei en die kinders saamgeneem. Gevolglik het hy in depressie en dobbelary verval. Na 'n rukkie het hy al sy ouers se geld, omtrent $60 000, weggedobbel. Dit was 'n fortuin, want in Mianmar verdien mense slegs omtrent $1 per dag. Nadat hy die geld weggedobbel het, het hy in diep berou verval omdat hy sy ouers met sy dade geruïneer het. Hy het 'n monnik geword, gemediteer en tevergeefs na vrede gesoek.
Wat het hierdie man siek gemaak? Wie het die probleme in sy skildklier veroorsaak? Die antwoord is: hyself! Sy verstand beheer sy hele liggaam, insluitend sy skildklier en hart. Sy verstand was onrustig, en hy het geen oplossing vir sy probleem gesien nie. Hy was geestelik afhanklik van die liefde van sy vrou en kinders. Toe hy daardie liefde verloor het, het hy geen uitweg gesien behalwe om op een of ander manier goeie gevoelens deur dobbelary te skep nie. Dobbelary was 'n plaasvervanger vir liefde. Nie die spel self nie, maar die mense saam met wie hy gespeel het, maar selfs hulle was weg toe die geld opgeraak het. Hy was nie bewus daarvan dat hy homself in nog dieper nood gedompel het nie. Sy fisiese siekte was 'n weerspieëling van sy valse geestelike afhanklikheid. Sy verstand het geen oplossing gehad nie. Selfs monastisisme en meditasie het vir hom geen genesing gebring nie. Watter oplossing het ek hom aangebied? "Jy het 'n nuwe lewe met 'n nuwe identiteit nodig."
Waarom 'n Nuwe Lewe met 'n Nuwe Identiteit? Omdat die ou lewe slegs aan mense – en soms diere – kan bind vir die bevrediging van sy geestelike behoeftes. Dit het geen vermoë om geestelik aan God te bind met die identiteit "Ek is God" nie. As dit moontlik was, sou daar geen behoefte wees aan 'n nuwe lewe met 'n verbindingspunt slegs aan God nie. Al die mensdom se probleme kan in 'n enkele vraag opgesom word: Van wie is ek geestelik afhanklik? Afhanklikheid van God is fisiologies normaal, en daar is geen alternatief daarvoor nie.
Ons het reeds gesien dat daar geen keuse is vir behoeftes en die bronne van behoeftes nie. Sodra 'n persoon die bron van die vervulling van hul behoeftes verloor, kan hulle nie lewe nie. As hulle nie meer toegang tot vars water het nie, moet hulle sterf. Net so kan hulle nie bestaan sonder toegang tot 'n bron van liefde nie. Die feit dat ons hoegenaamd vir 'n kort tydjie leef, al is ons geskei van die bron van liefde, God, is uitsluitlik Sy genade, sodat ons van die ou lewe na die Nuwe Lewe kan oorgaan. As die mens hierdie beperkte geleentheid mis om sy toestand te verander, is al wat oorbly, ‘n leë bestaan, die ewige dood.
Dus, ons siektes en simptome is beide 'n aanduiding en 'n waarskuwing dat ons aan die verkeerde geestelike band (aan ander mense) gebind is, sodat ons dit as vals kan herken. Gevolglik word ons die keuse gegee om die fout van die ou lewe te laat vaar en, deur dit te vervang met die waarheid van die Nuwe Lewe, onsself te bind aan die ware bron van liefde en lewe. Waar kom die Nuwe Lewe vandaan? Hoe is dit geskep?