7. Hoe Onstaan Siekte?

Ek gebruik hier die geval waaruit ek die eerste keer die beginsel van die ontstaan van siekte geleer het. Ek het dieselfde patroon by al die daaropvolgende pasiënte waargeneem en geen ander patroon gevind nie.

Geval 5

’n Pasiënt in haar vroë dertigs het vir veertien dae lank aan ’n aanhoudende, ondraaglike hoofpyn gely wat eenvoudig nie wou bedaar nie, ten spyte van die pynstillers wat sy geneem het. Haar huisdokter het haar sonder sukses vir hierdie hoofpyn behandel en haar toe na my verwys om sinusitus uit te skakel. Ek het die pasiënt deeglik ondersoek, maar niks ongewoons gevind nie. Die vrou was in nood en daarom het ek ’n breingewas of ’n serebrale bloeding vermoed. Die CT-skandering van haar kop, wat dieselfde dag uitgevoer is, het egter geen abnormale bevindings getoon nie.

Die vrou se pyn was aanvanklik onverklaarbaar. Sy het geen kopbesering of ander fisiese impak opgedoen nie. Was haar pyn bloot denkbeeldig? Natuurlik kan mens nie pyn met die oog waarneem nie, maar jy kan dit sigbaar maak op ’n funksionele magnetiese resonansiebeeldskandering deur geaktiveerde areas in die brein te identifiseer. Ons weet dat wanneer sekere aktiveringspatrone voorkom, ’n persoon pyn ervaar.¹ Pyn is ’n chemiese reaksie van die limbiese stelsel, wat dan die pyn na die verstand in die serebrale korteks stuur.

Hoe moes ek met hierdie vrou voortgaan? Sy het duidelik erge ongemak ervaar. Pyn kan nie voorgestel word nie; wel kan pyn deur verbeelding geskep word, maar indien dit werklik teenwoordig is, is dit fisiologies verklaarbaar. Ek kan dit uit my eie ervaring bevestig: Terwyl ek ’n lesing oor die lewensgevaarlike aard van blindedermontsteking by die mediese skool bygewoon het, het ek dieselfde dag omstreeks middernag pyn in my blindederm-omgewing begin ervaar. Uit vrees vir my lewe het ek onmiddellik die ongevalle-afdeling besoek, waar ek opgeneem is.

Na twee dae van toetse om vas te stel of ek inderdaad blindedermontsteking gehad het, is my blindederm verwyder om veiligheid te verseker. Dit het later geblyk dat dit nie ontsteek was nie.

Aangaande Geval 5: Aangesien geen fisiese oorsaak vir die pyn gevind kon word nie, het slegs die geestelike komponent oorgebly. Ek het die pasiënt gevra of daar veertien dae gelede enigiets gebeur het wat haar kon ontstel het. Die vrou het toe vertel: “Veertien dae gelede het ek uitgevind dat my kêrel my verneuk het.” Hulle was al ’n jaar in ’n verhouding en sy het baie opgeoffer; sy het van ver af getrek om by hom te wees en haar familie agtergelaat. Nou het sy uitgevind dat hy aan haar ontrou was.

In ons gedagtes is die behoefte aan getrouheid diep geanker, en ontrou is die teenoorgestelde. Aangesien ons deur ons behoeftes gedryf word, reageer ons outomaties met verwerping op ’n teen-behoefte. Dit was ook die geval met hierdie vrou. Wat my egter veral geïnteresseer het, was watter gedagtegang tot die hoofpyn gelei het. Ek het haar dus gevra watter gedagtes sy oor haar kêrel gehad het voordat sy die nuus gehoor het, en hoe haar gedagtes daarna verander het. Voorheen het sy slegs liefdevolle gedagtes teenoor hom gekoester. Liefdevolle gedagtes is fundamenteel vrye gedagtes, wat beteken dat dit ooreenstem met ons geestelike behoeftes. Elke vrye gedagte lei tot besluite wat ’n gepaste elektriese impuls in die liggaam veroorsaak en ’n positiewe emosie in die limbiese stelsel ontlok. Dit is die liggaam se fisiese bevestiging dat die elektriese impuls gepas was en stuur dié boodskap dan aan die verstand: “Hou so aan.” Liefdevolle gedagtes kan nie steurnisse of, dus, siekte in die liggaam veroorsaak nie.

Die vrou vind uit dat haar kêrel ontrou is. Hierdie inligting skend die gees se behoefte aan getrouheid, eerlikheid en geregtigheid, want as die man ontrou is, verbreek hy nie net sy getrouheid en is hy oneerlik nie, maar hy pleeg ook ’n onreg. Met watter gedagtes reageer die vrou op hierdie ontrouheid? Sy voel teleurgesteld, seergemaak en het selfs wraakgedagtes.

Hierdie negatiewe gedagtes genereer ’n elektriese impuls wat die liggaam duidelik skade berokken. Dit is juis hierdie “gevange” gedagtes wat die gees bedink en waarmee dit homself blokkeer. Wanneer die gees homself gevange hou, neem dit besluite wat nie in ooreenstemming met die liggaam is nie, en dit veroorsaak ’n elektriese impuls in die brein wat eweneens nie in ooreenstemming met die liggaam is nie. Hierdie valse impulse lei tot skade aan die brein sowel as aan alle ander organe wat daarmee verbind is.

Saamgevat: Negatiewe en “gevange” gedagtes lei altyd tot ’n elektriese stroom wat nie in harmonie met die liggaam is nie, en wat gevolglik tot min of meer ernstige skade op liggaamlike vlak lei.²

Oor die algemeen ontstaan menslike nood wanneer iemand iets ondervind wat nie met die behoeftes van sy of haar gees strook nie. Hierdie teenstrydige behoefte word as rede aangevoer om daarteen op te tree.

Aangesien die handelinge van die ander persoon egter (meestal) onveranderlik is, is hierdie strewe niks anders as ’n gevangenskap van die eie self nie. Hoe meer ’n mens aan hierdie onvrye gedagtes vasklou, hoe meer vermeerder hulle, en verdere, onoplosbare probleme ontstaan in die gees.

Die pasiënt was dan ook vasgevang deur nog ’n gedagte wat haar reeds veertien dae lank gekwel het: “Ek sou my kêrel graag wou behou as ek die waarborg gehad het dat hy nooit weer ontrou sal wees nie.” Dit plaas haar in ’n onoplosbare situasie, want daar bestaan geen waarborg dat haar kêrel in die toekoms getrou sal bly nie. Sy besef self dat daar geen sodanige waarborg is nie, maar bly tog aan hom vasklou en probeer hom dwing om getrou te wees. Hierdie dwang, wat binne haarself uitgeoefen word, lei uiteindelik tot die hoofpyn.

Hiermee ontstaan die vraag oor die doel van ons verhoudings. Waarom begewe ons onsself in verhoudings? Die algemene opvatting is dat ons ’n ander persoon nodig het om ons geestelike behoeftes te bevredig. Hierdie pasiënt glo ook dat sy haar kêrel nodig het om haar geestelike behoeftes te bevredig.

Sy glo dat hy haar behoeftes aan liefde, lojaliteit en sekuriteit kan vervul. Daarom het sy hom gekies en saam met hom gaan woon. Kan haar kêrel werklik haar geestelike behoeftes bevredig? Is haar verwagting realisties? Laat die natuurwet dit toe dat een persoon namens ’n ander eet, drink of dink?

Ek het dit al keer op keer gesien: Elke persoon reageer negatief teenoor hom - of haarself wanneer iemand anders iets doen wat teen hulle eie geestelike behoeftes indruis. Hulle berokken hulself skade, dikwels sonder om dit te besef of te bedoel. Hierdie pasiënt is geen uitsondering nie: sy neem haarself geestelik gevange en skep haar eie hoofpyn omdat sy oortuig is dat haar kêrel haar lojaliteit verskuldig is. Aanvanklik het ek met haar saamgestem, totdat ek besef het dat haar redenasie haar liggaam benadeel, en dat die natuurwet nie aan háár wil onderwerp is nie.

Eers toe ek hierdie feit ondersoek het, kon ek die probleem in haar denkwyse identifiseer.

As geneesheer aanvaar ek dat enigiets wat die liggaam benadeel, nie goed is vir die liggaam nie, en dus vermy of uitgeskakel behoort te word. Indien die liggaam die verkeerde kos kry, sal dit negatief reageer. As die liggaam negatief op gedagtes reageer, kan daardie gedagtes nie reg wees nie. Dan moet ek die gedagtes self verander, net soos met kos wat vir die liggaam skadelik is. Wat is die denkfout wat ek later by al my daaropvolgende pasiënte kon herken? Dit lê in onbewuste selfbedrog – wat egter nie as ’n leuen beskou word nie. Aangesien dit vir ons almal algemeen is, is elkeen dikwels sy eie vyand en benadeel die mens homself wanneer diegene na aan hom, soos versorgers, nie voldoen aan sy verwagtings nie, of wanneer hulle sterf. Hierdie onbewuste selfbedrog sou my waarskynlik onbekend gebly het as ek nie siekte en natuurwette as standaard gebruik het nie.

---

1. Kröner-Herwig, B. et al., (2011): Schmerzpsychotherapie: (7. Aufl.) Springer, S. 6. ↩

2. Gedagtes, as impulse, bereik die beenmurg via die limbiese stelsel, die volgende punt in die menslike bloedsomloopstelsel. Selfs die wyse Salomo het geskryf dat 'n onrustige gemoed die bene uitdroog (Spreuke 17:22). Hy het geweet dat alle fisiese siektes in die beenmurg ontstaan. Daar word bloed geproduseer, wat weer alle teenliggaampies en immuunselle produseer. Alles wat in die beenmurg gebeur, vind plaas op bevel van die gemoed. Die aktiwiteit van die beenmurg beïnvloed die funksie van alle ander organe in die liggaam. Materiële elemente soos lug, water en voedsel betree die menslike bloedsomloopstelsel via die longe, maag, ens., eers nadat gedagtes ingekom het. Aan die begin van 'n persoon se lewe is liefde 'n geestelike element, nie chemie nie. Vanuit die organe vloei die inligting terug na die limbiese stelsel, dan na die serebrale korteks, en van daar na die gemoed, en voltooi sodoende die menslike bloedsomloopstelsel. ↩