Slaan oor na inhoud

12. Wie Dra die Verlies?

Die gedagte dat jy 'n persoonlike verlies gely het, kan die res van 'n mens se lewe vorm. Ek wil dit graag illustreer aan die hand van 'n paar moeilike gevalle.

Geval 9

Terwyl ek in die buiteland was, het ek 'n jong vrou in haar vroeë twintigs ontmoet. Sy was vyf jaar lank depressief en het herhaaldelike selfmoordgedagtes gehad. Selfmoordgedagtes spruit gewoonlik uit die valse identiteit van "Ek is God."

Wat het gebeur? Vyf jaar tevore het 'n kleuterskoolvriend van die vrou, wat destyds nog 'n meisie was, haar gekontak. Hy het haar na 'n kafee in die dorp genooi. Hy het selfs haar ouers gevra of hy haar 'n saamrygeleentheid kon gee. Die man het haar in sy motor opgelaai. Daar was egter drie ander mans in die motor. Hulle het oppad gestop, die meisie verkrag en haar amper doodgemaak. Uit vrees vir haar lewe het sy op een of ander manier daarin geslaag om te ontsnap en hulp in die volgende dorpie gevra. Die man wat haar kwansuis wou help, het haar in sy motor geneem, net om haar weer te verkrag en haar amper dood te slaan.

Hierdie meisie het twee verskriklike gebeure kort na mekaar ervaar. Is wat die mans aan haar gedoen het verkeerd? Ongetwyfeld, maar wat is die oorsaak van haar sielkundige lyding vyf jaar later? Lê dit steeds in die gebeurtenis self, of in die verwerking daarvan?

Is dit die traumas wat ons nie kan beheer nie wat ons lewens moeilik maak of is dit wat ons van die traumas dink? Verbasend genoeg vertoon baie verkragtingslagoffers 'n denkwyse wat van buite af onbegryplik is. Die jong vrou het berou gevoel dat hierdie verskriklike dinge met haar gebeur het. "Jy het nie in die motor geklim om verkrag te word nie," het ek ingegryp, maar die vrou het beswaar gemaak: "Nee, ek kon dit voorkom het!" Haar berou, die gedagte dat sy dit kon voorkom het, spruit uit die idee: "Ek is God" of "Ek weet vooraf wat kan gebeur." Helaas, niemand weet wat in die toekoms sal gebeur nie. Die vrou was egter vas oortuig dat sy iets verkeerds gedoen het en daarom is sy verkrag.

Hierdie geval illustreer die verskriklike, foutiewe denkprosesse van mense. Dit is moeilik om pasiënte op ‘n fout te wys wanneer hulle diep oortuig is dat hulle reg is. Nietemin, gelukkig, is daar goeie argumente om die fout te openbaar. Ek het die vrou gevra: "Wat doen hierdie gedagte om jouself te blameer aan jou?" Haar antwoord was: "Die gedagte doen my glad nie goed nie."

Op hierdie stadium was die vrou beslis reg. Ondersoek jouself: Hoe voel jy oor jou skuldgedagtes? Jou liggaam reageer onmiddellik en gee duidelik 'n sein: Dit is 'n gevange en onwaar gedagte. Dit was die eerste bewys dat die vrou die gebeurtenis verkeerd verwerk het. Die tweede bewys was haar depressie, die verwarring van haar liggaamsfunksies. Haar lyding het bewys dat haar assessering, d.w.s. die vrou se gedagtes, verkeerd was en op geen manier akkuraat kon wees nie.

Die slagoffer is nie verantwoordelik vir die daad nie. Hulle moet egter daarna streef om alles in hul vermoë te doen om nie hierdie daad teen hulself te gebruik en hulself daardeur te vernietig nie. Om dit te doen, moet hulle 'n oplossing vir hul probleem hê.

Geval 10

'n Bejaarde pasiënt het vir byna twee jaar erg gehoes. Die hoes kon nie verlig word nie, nie met inaseming of met medikasie nie. Ek kon die hoes duidelik hoor, selfs vanuit die wagkamer. Daarbenewens het sy 20 jaar lank aan buikkanker gely, wat tot 'n inkontinente blaas gelei het. Die pasiënt moes haar blaas elke 30 minute ledig. Die kombinasie van hoes en inkontinensie was 'n groot las vir haar wat nie eers met verskeie operasies opgelos kon word nie.

Die pasiënt se verhaal was soos volg: Haar ma het haar nooit geprys nie. Haar ma het haar gedurende haar kinderjare en jeug uitgebuit en haar broers bevoordeel. Haar ma is 20 jaar tevore oorlede. Dit was dus nie meer moontlik vir die pasiënt om op enige manier vir hierdie tekort vergoed te word nie. Selfs nou, op byna 80-jarige ouderdom, ly sy steeds baie onder die feit dat haar ma haar nie geprys het nie. Sy het haar ma effektief op 'n skuldlys gehou.

Wat sou dit verg om gesond te word? Sy sou die fout moes erken dat haar ma haar nie lof verskuldig was nie. Met die eerste oogopslag klink dit baie hard, maar sy sou meer as 'n kind moes wees – naamlik God – as haar ma haar absoluut moes prys. Tydens die berading oor menslike funksies en die natuurwette het ek aan haar verduidelik: "Om gesond te word, is dit nodig om jou moeder lief te hê en haar sodoende van skuldgevoelens te bevry. Die gedagte dat jou eie moeder jou net uitgebuit het, belas jou en dit manifesteer in jou liggaam."

Omdat die pasiënt 'n gelowige vrou was, was my raad aan haar om God te vra om haar te help om haar siening van haar moeder so te verander dat sy haar kon liefhê. Na drie weke het die pasiënt na die praktyk teruggekeer. Alhoewel sy 'n rukkie in die wagkamer gesit het, het ek haar nie meer hoor hoes nie. Toe sy eers in die spreekkamer was, het sy met vreugde verklaar: "Ek het nie gehoes sedert ek jou laas gesien het nie, en my blaas funksioneer weer perfek." Sy het hierdie begeerte na liefde vir haar moeder aan God uitgespreek tydens haar aandgebed, en gevolglik is sy genees.

Ons verstand is verantwoordelik vir wat in ons liggame gebeur. Die gees is die oorsaak dat die siekte of simptome in die liggaam manifesteer omdat die gees glo dat dit iets verskuldig is wat dringend benodig word.

Geval 11

'n Pasiënt, ongeveer 60 jaar oud, het gevorderde kanker gehad. Haar lewensverhaal was alles behalwe aangenaam. Op die ouderdom van drie het haar moeder haar verwerp en haar weggegee. Op 13 is die vrou deur haar vriendin se broer verkrag. Later, sonder om dit te weet, het sy met 'n pedofiel getrou wat hul kinders mishandel het. Toe sy hiervan uitvind, het sy geskei, maar die skade wat sy gely het, het in haar gedagtes as 'n persoonlike verlies gebly. Agt jaar na die egskeiding het sy siek geword.

Kom ons plaas onsself in hierdie vrou se skoene. Sy is verskeie kere groot onreg aangedoen. Dit het in haar vroeë kinderjare begin. Kan diegene wat haar onreg aangedoen het, vir hul skuld versoening doen? Nee, die onreg wat sy ervaar het, kan nie ongedaan gemaak word nie. Maar, haar sin vir geregtigheid eis dit. Sy kan nie die begeerte na geregtigheid stop nie. Dus vernietig sy haarself deur haar onvermoë om haar sin vir geregtigheid te bevredig.

Ongeag wat die inhoud van 'n gedagte mag wees, alle gedagtes spruit voort uit óf die waarheid óf 'n leuen oor jouself. Daar is niks tussenin nie, nie eers 'n neutrale area nie. Dit is altyd net een leuen oor onsself wat die werklike probleem verteenwoordig. Aangesien dit alles in 'n vinnige volgorde in die onderbewussyn gebeur, moet ons bewustelik ons manier van dink oor verliesgebeure bevraagteken.

Daarom, kom ons kyk na die fundamentele verskille tussen die twee identiteite, "Ek is God" en "Ek is 'n skepsel."

Afhanklikheid

  • As ek 'n god is, is ek geestelik onafhanklik omdat ek die vervaardiger is van die inligting wat ek nodig het.
  • As ek 'n skepsel is, dan is my verstand 'n kanaal, en ek is geestelik afhanklik, outomaties van my Skepper.

Eienaarskap

  • As ek 'n god is, behoort alles aan my.
  • As 'n skepsel kan niks egter aan my behoort nie.

Outonomie

  • As ek 'n god is, doen ek alles uit en vanuit myself.
  • As 'n skepsel kan ek niks uit myself doen nie. Ek gee slegs deur wat ek voorheen geneem het.

Orienteringspunt

  • As ek 'n god is, draai alles om my.
  • As ek 'n skepsel is, draai niks om my nie.

Die eindresultaat van die denkproses is altyd die klassifikasie van wins of verlies. Persoonlike verlies is egter onaanvaarbaar. Daarom bly die vraag: Bestaan persoonlike verlies werklik, of is dit 'n illusie? Gebaseer op die vernietigende effek op die liggaam van die persoon wat hierdie gedagte aan verlies dink, die hopeloosheid van ons gees en in lyn met die wet van die natuur, moet persoonlike verlies geopenbaar en verstaan word as misleiding deur die gees.

As iemand nie die onreg wat hulle vanuit die perspektief van 'n skepsel ervaar het, kan verwerk nie, bly hulle lewenslank daarin vasgevang en moet hulle siekte en fisiese pyn verduur. Ek het met mense gepraat wat na 40, 50 of 60 jaar steeds hul hele lewe lank ly as gevolg van iets verskrikliks wat in hul kinderjare gebeur het. Ons het geen keuse nie. Ons moet alles wat ons ervaar, bereken en evalueer. Ons moet dit deurdink, en ons kan nie die daaropvolgende denke vermy, blokkeer of weglaat nie. Daar is egter vryheid van denke wanneer ek weet vanuit watter perspektief ek dit dink. Enigiemand wat die perspektief van die skepsel aanneem, wat die waarheid oor onsself is, word vry en, afhangende van die erns van die siekte, ook genees.