19. Wat is die Gevolg van die Nuwe Lewe?

Alhoewel ek nog altyd 'n twyfelaar was, het ek myself nou in 'n posisie bevind om te glo. Ek kon nie die feit verduidelik dat al my geestelike behoeftes in opeens vervul is nie, behalwe deur God se werk. As God se kind het ek nou begin om hierdie verhouding te verken en daaruit te leef. Vandag verklaar ek 7 Junie 2003 as my toetrede tot die Nuwe Lewe. Dit het by die eerste gedeeltelike dood van myself begin, van my dwaling "Ek is god" en die vervanging daarvan met die waarheid "Ek is 'n kind van God."

Sedert 7 Junie 2003 leer ek om die liefde van God waartoe ek nou toegang het, toe te pas. Terwyl elke persoon die vermoë het om lief te hê, kort hulle liefde, wat hulle nie self kan produseer nie. Op 'n fisiese vlak kan ons almal maklik verstaan dat almal die vermoë het om asem te haal, maar die suurstof uit 'n eksterne bron moet bekom. Dieselfde geld vir geestelike behoeftes, waarvoor ons die sambreelterm "liefde" gebruik. Vanuit die verbintenis met God wat ek nou gevestig het, kan ek nou leer om God se liefde oor te dra, selfs aan diegene wat vir my “onlieflik” lyk. Dit sluit ook in om nie meer te wag om deur ander liefgehê te word nie.

Hierdie pad saam met my Hemelse Vader is 'n bevrydende proses. Wat dit egter moeilik maak, is die voortbestaan van die oorblyfsels van dwaling binne my. My oorblywende dwaling moet eers deur moeilikhede vir my herkenbaar word sodat ek dan die oorsaak – my selfbedrog – met die waarheid oor myself kan vervang. Dit is die Christen se geloofstryd, want sonder my kennis van myself, waar ek myself steeds bedrieg en waar die waarheid steeds 'n leuen moet vervang, kan ek nie heeltemal vry word nie.

Op hierdie punt ontbreek iets in die konvensionele Christelike begrip van verlossing. As gevolg van die mensdom se gebrek aan kennis oor die funksies van hul verstand, selfbeheersing en aangebore dwaling, word Christene in wese in twee groepe verdeel. Hierdie dikotomie kan ook in ander godsdienste en ideologieë gesien word. Oppervlakkig gesproke druk ons dit graag uit as "konserwatief" en "liberaal". Uiteindelik maak dit egter nie saak aan watter kant van die spektrum jy staan nie – of jy nou heel regs of heel links is, of selfs in die gematigde middel – jy is op dieselfde bladsy.

Jy herken nie die selfbedrog wat een persoon in een rigting lei en 'n ander in die ander nie, maar dit is steeds dieselfde selfbedrog, waarin almal onbewustelik (en in sommige gevalle bewustelik) hul eie voordeel soek. Solank iemand dink hulle kan iets vir hulself doen, oortree hulle die wet van liefde, want geen skepsel kan enigiets vir hulself doen nie. Die mens ook nie, maar in die dwaling van hul hart is hulle oortuig dat hulle iets vir hulself kan doen.

Jesus het gekom om die valse "Ek is God" aan die kruis vas te spyker en 'n nuwe skepsel te skep, 'n Nuwe Lewe, wat weer eens volgens die wet van liefde funksioneer. 'n Lewe wat onselfsugtig is, net soos God en Sy hele skepping.

Ek is gebore met die idee "ek is god." Alles wat ek tot 7 Junie 2003 gedoen het, was selfsugtig. Ek het alles in my eie belang gedoen, en dit is buite die wet. Alhoewel ek baie uiterlike goeie dade in die vorige 39 jaar verrig het, was die motivering steeds verkeerd. Dit het altyd oor my gegaan, selfs al het sommige dinge onselfsugtig gelyk. Toe ek my besluit op 7 Junie 2003 geneem het, het 'n uitruiling plaasgevind. My vorige lewe het na die kruis gegaan, en ek het 'n nuwe lewe ontvang, die lewe van Jesus. Dit het my pad begin om vanuit die motivering van liefde op te tree.

Dit is belangrik om te verstaan: Slegs selfsug kan uit dwaling kom. Slegs liefde kan uit waarheid kom. Die wet van die lewe maak dit duidelik. Lukas 6:44-45 beskryf dit eenvoudig: "Elke boom word aan sy eie vrugte geken. Uit doringbome pluk mense nie vye nie, en uit 'n braambos nie druiwe nie. 'n Goeie mens bring goeie dinge te voorskyn uit die goeie skat van sy hart, en 'n slegte mens bring slegte dinge te voorskyn uit die bose skat van sy hart..."

Deur die uitruiling aan die kruis is ek vergewe vir my afgelope 39 jaar. Vergifnis kan slegs plaasvind as die oorsaak van sonde, die selfsugtige daad, gelyktydig verwyder word. Dit is die foutiewe gedagte wat in die hart gesetel is – of, soos Jesus dit noem, die bose skat van die hart. Daarom kan vergifnis slegs bereik word deur die ou lewe vir die nuwe lewe te verruil. Om individuele dade te vergewe sonder om die oorsaak te verwyder, sou onversoenbaar wees met God se geregtigheid, daarom is die offerstelsel wat dit duidelik maak in die Ou Testament gevestig.

Slegs deur die uitruil van een lewe, die bron van dade, kan daar regverdiging en geregtigheid wees.

Dit is hopelik verstaanbaar dat die lewensruil waarna hier verwys word, 'n geestelike daad van geloof is en nie aanvanklik in die fisiese werklikheid plaasvind nie. Jesus het die Nuwe Lewe geskep; dit is werklik, maar dit sal eers uiterlik sigbaar deur elke individu ontvang word met Sy wederkoms. Slegs dan sal ons volledig getransformeer word in die werklikheid van die Nuwe Lewe. Dan is ons werklik 'n Nuwe Skepping. Tot dan leef ons in geloof in die Nuwe Lewe, en dit kan slegs deur geloof in ons eie lewens oorgedra word.

Wat beteken hierdie geloofsruil in konkrete terme? Geloof het inhoud nodig; die gees het duidelike inligting nodig waardeur dit gelei kan word. Twee innerlike houdings word vereis:

1. 'n Skoon gewete rakende die verlede. Ek moet glo dat ek nooit gesondig of foute gemaak het nie. As ek doodgemaak het, egbreuk gepleeg het, gelieg het, of wat ek ook al in my ou lewe gedoen het, doen ek dit nie meer nie. Jesus het hierdie verantwoordelikheid oorgeneem. Die oue is nie meer myne nie; dit behoort nou aan Christus. Hy sal in Sy oordeel daaroor besluit. Dit is vergifnis van God. As iemand steeds skuldige gedagtes het, dan het hulle nog nie ten volle die lewensruiling aanvaar nie. Hulle sien steeds hul ou lewe as hul eie en klou vas aan vorige dade asof dit steeds hulle s'n is. Hulle het nie alles aan Christus oorgegee nie.

2. "Niemand het my in die verlede leed aangedoen nie" is die inligting wat ek intern moet aanvaar en glo sodat ek myself nie meer as 'n slagoffer van ander sien nie. Ongeag wat ek ervaar het of watter skade ander my aangedoen het, deur die uitruiling is dit nie meer myne nie en geld dit nie meer persoonlik vir my nie. Dit is vergifnis van my kant. As iemand my steeds iets skuld, as ek dink iemand het my in die verlede leed aangedoen, dan is ek nog nie in die Nuwe Lewe van Jesus in my geloof nie.

Die uitruiling van die ou lewe vir die Nuwe Lewe in Jesus los al 'n persoon se probleme op, wat in twee kategorieë opgesom kan word: selfbeskuldiging en beskuldiging van ander.

'n Persoon beskou hulself as óf 'n slagoffer van hul eie dade óf 'n slagoffer van die dade van ander. Beide is verkeerd, beide spruit uit selfbedrog en lei mense om hul eie vyand te wees en sodoende hulself te vernietig.

7 Junie 2003 is lankal verby, en ek het in geloof aangegaan. Die oorblyfsel van "Ek is God" moet nou stap vir stap, elke dag, padgee. Elke dag ondersoek ek myself, met inagneming van die afgelope dag, vanuit watter bron ek geleef het. Ek doen gewoonlik hierdie ondersoek in die natuur saam met my Hemelse Vader, wat my moet help om presies te herken waar die selfbedrog was, sodat dit met die waarheid vervang kan word. Dus ondersoek ek my gedagtes deur my dade, my motivering deur my gedagtes, en onderskei die wortel, die leuen of die waarheid, oor myself deur my motivering. Ek moet spesifiek uitvind waar ek myself mislei het sodat ek die misleiding deur waarheid op daardie presiese punt kan vervang. Ek moet bewustelik sien waar ek “god” speel. Ek moet herken hoe ek 'n Nuwe Lewe kan lei, wetende dat ek 'n kind van die Allerhoogste is. As Sy kind het ek niemand nodig om my te dien, enigiets vir my te vervul of enige behoefte te bevredig nie. Ek kan slegs my eie behoeftes bevredig deur van God te ontvang en hierdie liefde deur te gee aan ander, onvoorwaardelik.

Die volgende illustrasie toon die pad van 'n persoon wat in die stryd van geloof van die slawerny van leuens na die volkome vryheid van waarheid beweeg. Elkeen moet hierdie pad persoonlik stap, en daarom het ek my foto gebruik. Ek hoop om eendag die Nuwe Lewe ten volle in my gees op te neem deur geloof. Dan kan geen daad van my medemens my dwing om ander te dwing om goed te doen nie. Ek wil só 'n kind van my Hemelse Vader wees, wat almal liefhet en nie meer enige vorm van dwang uitoefen nie. Dit is die doel van bevryding.

Nou is ek steeds op pad na hierdie doelwit, waarna ek nie deur my dade streef nie, maar deur geloof. My dade is slegs die uiterlike bewys van my innerlike gesindheid. My goeie dade kan voortspruit uit die verkeerde motivering, net soos slegte dade kan. Daarom kan dit nie gebeur sonder die hulp van my Hemelse Vader, wat my deur Sy Heilige Gees bystaan nie. Stap vir stap vertrou ek mense al hoe minder, totdat ek eendag volkome vertroue in God het. In hierdie toestand word ek nie meer mislei nie, en die wet is in my hart geskryf, en dit alles gebeur deur 'n innerlike proses van geloof en samewerking tussen my en God, want God oorheers of dwing niemand nie. Ons kan ons vertroue slegs self op God rig. Daarom is verlossing slegs moontlik deur samewerking tussen God en mens.

Opsommend is daar slegs twee identiteite waaruit gedagtes ontstaan: óf die leuen "Ek is God" óf die waarheid "Ek is 'n kind van God." Aangesien gedagtes onbewustelik begin, kan ek slegs ondersoek uit watter identiteit hulle ontstaan wanneer ek van hulle bewus word. Ek kan dus uit my bewuste gedagtes sien of ek myself mislei of nie, en eers dan het ek 'n keuse of ek my gedagtes wil aanhou "voed" of nie. As ek erken dat gedagtes uit selfbedrog voortspruit, kan ek maatreëls tref om op te hou om hulle te dink. Die oorsaak is nie altyd onmiddellik duidelik nie, selfs al weet ek reeds dat hierdie of daardie gedagtes uit 'n leuen voortspruit. Dit kan soms dae neem voordat ek die spesifieke onbewuste leuen ontdek en eers wanneer ek dit met die waarheid vervang het, is ek vry van die probleem.

So, dit is nie maklike werk binne ons nie, maar dit is 'n bevrydende aktiwiteit. Ek wil nie in my fout bly nie, wat my lewe moeilik maak net omdat ander my skade aandoen of my goed ontsê nie. Ek kan dit nie help dat ek die fout geërf het nie, maar deur die genade van God kan ek iets doen om te verseker dat hierdie leuen my nie meer pynig nie.

Hier is 'n paar konkrete voorbeelde van hoe sekere gedagtes ontstaan:

Obsessiewe gedagtes – spruit altyd uit leuens. Kompulsiewe gedagtes is altyd verkeerd. As jy iemand wil dwing of as jy kwaad is vir iemand, dan is jy verkeerd. As jy kwaad is vir iemand, is jy selfvernietigend. As jy nie meer in beheer van jou eie gedagtes is nie en emosioneel optree, dan is jy onderhewig aan dwang. Maak 'n bewuste poging om jouself daaraan te herinner dat jy jouself mislei sodra 'n obsessiewe gedagte ontstaan. Maak nie saak hoe reg jy eintlik oor die saak is nie. Maak nie saak hoe verkeerd die ander persoon opgetree het nie. Dwang is altyd die gevolg van selfbedrog.

Angstige gedagtes – is altyd verkeerd. Sodra jy vrees voel, moet jy jouself afvra: "Wag, waar mislei ek myself? Speel ek weer God?" Vrees ontstaan uit die poging om iets negatiefs te vermy wat egter buite ons beheer of rigting is. Elkeen het sy eie beperkte sfeer van aksie wat hulle nie kan oorskry nie. Dit is makliker om op 'n fisiese vlak te herken. Niemand probeer deur 'n betonmuur loop nie, maar gebruik eerder 'n oop deur om 'n kamer binne te gaan of te verlaat. In die fisiese wêreld probeer 'n mens binne die raamwerk bly wat 'n mens nie kan oorsteek nie. In die fout van die gees sien ek egter nie my geestelike raamwerk nie. Dus probeer ek die onmoontlike: om iets te beheer wat ek nie kan beheer nie. Dit beïnvloed die lewe van my moeder, my eggenoot, my kinders, en selfs my eie lewe. Maar hierdie beheer is buite ons vermoëns. Daarom moet ons dit liewer nie eens probeer nie. Vrees help ons om die fout raak te sien en na die wortel daarvan te soek. Sodra dit gevind en met die waarheid vervang word, is vrees ook weg.

Druk – in die liggaam – is die gevolg van selfbedrog. Die liggaam reageer onmiddellik op 'n negatiewe onbewuste gedagte en dui die fout aan. Ons moet dan rekening hou met die oorsprong van die valse gedagte sodat ons dit nie meer nastreef nie, maar eerder die waarheid dink.

Skuldige gedagtes – is baie skadelik. Skuldige gedagtes ontstaan uit die valse oortuiging dat ons 'n ander keuse kon gehad het toe ons verkeerd opgetree het. Hulle ontstaan omdat die gevolge van hierdie aksie negatief is, nie noodwendig omdat ons spyt is oor die daad nie. Die fout suggereer vir ons dat ons 'n verlies deur ons optrede ervaar het. En aangesien ons nie in staat is om te verloor nie, moet ons onsself daarvan beskuldig. As ek 'n god is, dan kan ek ook oordeel, beide myself en ander. Skuldige gedagtes kan nie in 'n skepsel ontstaan nie, want skepsels kan nie oordeel oor hulself (of ander) nie. 'n Mens kan nie persoonlike verlies ly as jy jouself as 'n kind van God sien nie.

Eensaamheid – is 'n valse gevolgtrekking. Hoe kan ek ooit eensaam voel, wetende dat ek 'n kind van God is? Die gedagte: "Ek is heeltemal alleen!" of "Al my familielede is dood of woon elders," of "Ek maak my kind alleen groot," of "Ek het niemand om my te help nie," kan nie reg wees nie. Hierdie gedagtes laat 'n mens sleg voel; hulle benadeel die liggaam. Gedagtes van eensaamheid ontstaan uit die valse oortuiging dat "Ander daar moet wees vir my." Die liggaam en gees moet ons help om op te hou om hierdie gedagtes te glo, want hulle is nie waar nie. Ons kan nooit alleen wees nie; God is altyd teenwoordig, en hoekom moet ek myself eensaam beskou in die bewustheid van Sy teenwoordigheid?

Verwerping – lei tot sterk selfvernietigende gedagtes. As 'n god eis ons aanbidding, en as dit aan ons geweier word, kan ons dit nie aanvaar nie. Ons sien dit as 'n persoonlike verlies wanneer ander ons nie prys, waardeer en erken nie. Maar wie is ek om hierdie eis aan my medemens te stel?

Wanneer ouers hul kinders verwerp, beskou die kinders dit as 'n diepgaande trauma. Dit lei die geaffekteerde kinders op 'n baie moeilike, pynlike pad met baie probleme en siektes dwarsdeur hul lewens. Sonder die genade van God en die besef dat my ouers en ander mense my niks skuld nie, is ek gedoem om myself geleidelik te vernietig.

Daarom moet ons die waarheid oor onsself ken en sien dat al ons persoonlike eise aan ander ongeregverdig is. Slegs die waarheid kan ons beskerm teen verdere vernietiging van onsself bloot omdat ons ouers (soms ernstige) foute gemaak het.

Gedagtes van hopeloosheid is vals. Hulle ontstaan uit die wanopvatting dat ek die toekoms kan voorspel. Hulle kom omdat ek, as god, weet wat uit hierdie situasie sal voortspruit. Maar weet ek dit werklik?

Die gedagte dat ons geen uitweg het nie, lei baie mense tot depressie en selfvernietiging, selfs selfmoord. En dan, vir hulp en insig, moet ons bewus word dat enigiets wat tot selfvernietiging lei, enigiets wat 'n negatiewe emosie veroorsaak, beslis nie die waarheid kan wees nie. Selfs al sien jy nie dadelik waar jy jouself mislei nie, moet jy ophou dink daar is geen uitweg nie. Ons Hemelse Vader kan ons help as ons Hom om hulp vra om ons te herstel. God het ons nie gemaak sodat Hy vir ons dink nie, maar Hy gee aan ons die gepaste wenk (deur die werking van Sy Gees in ons) wat ons sal vrymaak as ons dit aanvaar.

Dit is onmiskenbaar dat sekere omstandighede ons tot 'n negatiewe reaksie lei. Ander omstandighede, lei ons tot 'n vreugdevolle reaksie. Hoe weet ons of hierdie vreugde en goeie gevoel uit die waarheid of uit 'n leuen kom? Sekerlik, selfs in die dwaling van ons harte, ervaar ons altyd vreugde wanneer ons iets as 'n persoonlike wins evalueer.

Hierdie reaksie benadeel die liggaam nie op daardie oomblik nie. Slegs wanneer ons hierdie wins verloor, vind die skade aan die liggaam plaas.

Dus, wanneer ons positiewe emosies ervaar, kan ons nie seker wees dat ons in die waarheid is nie, want alles wat die dwaling as 'n wins sien, veroorsaak 'n goeie elektriese impuls, omdat dit gepas is vir die liggaam, en dus 'n aangename gevoel oproep, maar as die omstandighede sleg is en nie aan ons behoeftes voldoen nie, en ons steeds goed voel omdat ons nie op die omstandighede staatmaak nie, maar op ons Hemelse Vader, kan ons seker wees dat hierdie reaksie uit die waarheid kom.

Ons Verlosser, Jesus Christus, het in die moeilikste omstandighede van sy lewe – die vyandigheid, valse beskuldigings, moordpogings, bespotting, terwyl Hy geslaan en daarna aan die kruis vasgespyker is – nie 'n enkele negatiewe reaksie in sy gedagtes gehad nie. Dus het Hy nie innerlik teenstand gebied teen al die kwaad wat Hom aangedoen is nie, wetende dat die oortreders dit aan Sy Hemelse Vader doen, wat die onreg sou oordeel. Gevolglik het Hy altyd positiewe emosies ervaar tydens al hierdie moeilike situasies. Hy het homself nooit deur sy denke laat beïnvloed nie. Ek sou baie graag op hierdie manier wou dink. Ek streef daarna, en ek hoop jy ook.

'n Mens het egter ook sekere negatiewe emosies wat voortspruit uit jou ware identiteit, en daarom moet 'n mens byvoorbeeld, soms huil. Ons sien dit ook in die lewe van Jesus gebeur. Hoe kan ons onderskei tussen werklik negatief en verkeerdelik negatief?

Ook hier het ons 'n duidelike standaard nodig om leuens van waarheid te onderskei. Aangesien ons reaksies in die onderbewussyn begin, kan ons bepaal of die reaksie uit waarheid of dwaling voortspruit deur die effek daarvan. Die reël geld: Alles wat my beheer wegneem, spruit uit selfbedrog. Alles wat negatief is maar nie my beheer wegneem nie, kan uit die waarheid kom.

Verder moet ek my motivering ondersoek: Gaan dit oor my of oor my Hemelse Vader? In onselfsugtigheid kan ons ook die negatiewe waarneem en voel, maar gebeur dit uit ware medelye vir God, wie se skepping vernietig word?

Maar as dit oor my gaan en ek in selfbejammering verval, dan gebeur dit beslis altyd uit dwaling, want dit vernietig ons. Die verskil is nie altyd onmiddellik sigbaar nie, maar mettertyd kry jy oefening in selfkennis en kan jy toenemend onderskei of jy uit dwaling na iets vir jouself streef of vir die Hemelse Vader en Sy skepping, d.w.s. vanuit die waarheid dink.

In werklikheid kan ons die onreg, die geweld, die neem van ons besittings, ons kinders, ens. aanvaar, en selfs medelye voel vir die oortreders, soos ons Verlosser dit uitgedruk het: "Vader, vergeef hulle, want hulle weet nie wat hulle doen nie" (Lukas 23:34). Hierdie houding vereis die bereiking van volmaaktheid in die waarheid. Ek glo daarin en streef daarna om dit eendag ten volle te kan uitleef.

Met die korrekte identiteit as kind van God, kan ek my denke heeltemal verander – en mettertyd alle probleme oplos. Ek dink dis goed dat alles tot 'n enkele punt gereduseer kan word: waar 'n persoon begin. Dit is jou identiteit. Dit is die belangrikste punt in 'n persoon se lewe.

Wat uiteindelik saak maak, is om hierdie punt te verstaan en met oortuiging te kies om die ou lewe met sy valse identiteit te laat vaar en dit te vervang met die Nuwe Lewe, verwek deur God. Niemand kan in hul gees gedwing word om iets te doen nie; almal kan slegs vrywillig begeer om dit deur geloof te bereik. En dit is 'n goeie ding, want ons Skepper het ons geskep om selfregerend te wees.

Ons het net een keuse: om die ou lewe te verlaat. Ons moet egter nie die voorbeeld van godsdienste en ideologieë volg wat die ou lewe wil hervorm en verbeter nie. Dit is nie 'n oplossing om op die uiterlike te fokus wanneer die probleem binne lê nie. 'n Persoon sal die Nuwe Lewe slegs aanvaar wanneer hulle keelvol is vir die pyniging van die ou lewe. Wanneer hulle oortuig is dat hulle nie meer met hul ou lewe kan klaarkom nie. Ons het 'n Nuwe Lewe binne onsself nodig, wat slegs deur geloof bereik kan word. Omdat menslike lyding binne lê, kan dit slegs daar opgelos en reggestel word. Uiterlike veranderinge is heeltemal onvoldoende. Om 'n bottel uiterlik te was wanneer die vuiligheid binne is, is onverstandig en sal nie die bottel skoonmaak nie.

Die krisis van die eindtye, wat ek glo reeds begin het, sal die mensdom in twee klasse verdeel. Nie in ryk en arm nie, nie in belangrik en onbeduidend nie; hierdie verdeeldheid bestaan reeds. Die mensdom sal verdeel word in vry en gevangenes. Die debat in hierdie wêreld draai om die kwessie van vryheid. Waar dwang gebruik word, waar die individu se rede nie ernstig opgeneem word nie, is liefde nie teenwoordig nie. Die Bybel stel dit baie duidelik in 2 Korintiërs 3:17: "Want die Here is die Gees, en waar die Gees van die Here is, daar is vryheid."

Ek is deur die Gees van God gelei om heeltemal vry in myself te word en deur die Gees van God te lewe. Diegene wat self vryheid het, sal dit aan almal kan gee en sal nie probeer om enigiemand in te perk, neerbuigend te behandel of aan voor te skryf nie. Dit is 'n duidelike bewys dat 'n mens in die waarheid leef. Waar liefde is, is daar vryheid. Vrees kan daar nie meer ontstaan nie; dit word uitgeblus. Dus kan so 'n persoon se gedrag nie meer deur ander beïnvloed word nie. Ongeag watter teëspoed hulle tref, hulle bly getrou aan die beginsel van liefde.

Ons sal teëspoed teëkom, en dan sal elkeen van ons sigbaar demonstreer waartoe ons in staat is. Die vry persoon sal dit bewys deur kalm te wees en op God te vertrou, en te doen wat hy glo reg is volgens sy gewete, en nie wat iemand op hom sou afdwing nie. Diegene wat in leuens leef, sal op hul beurt dwang met dwang beveg, geweld met geweld, onreg met onreg, leuens met leuens, en bedrog met bedrog. Op hierdie manier bewys die mens die fout van sy eie hart. Ons kan dwang slegs met vryheid beveg. Kwaad kan slegs met die goeie oorkom word. Leuens kan slegs met die waarheid uitgeroei word.

Uiteindelik sal die twee groepe baie duidelik verskil. Dit sal duidelik word van wie se Gees elkeen 'n kind is. Ons sal binnekort die punt bereik waar elke persoon 'n finale besluit moet neem. Almal het steeds die keuse om vry te word of om gevange te bly in hul aangebore, dooie lewe. Wat kies jy vandag?