14. Die Mens se Afhanklikheid van 'n Bron van Liefde

As gevolg van die denkfout in die menslike verstand – dat hy 'n god is – sien hy homself as 'n geestelik onafhanklike wese. Daarom is dit nie maklik om sy afhanklikheid te verduidelik aan 'n persoon wat glo dat hy onafhanklik is van 'n bron van liefde (ook in die sin van 'n bron van inligting) nie. Nietemin kan niemand ontken dat elke menslike proses begin met die absorpsie van inligting nie. Ongeag hoe dit hom bereik, hetsy deur sig, gehoor, reuk, smaak of aanraking, die inligting moet deur 'n evalueringsproses gaan voordat dit geabsorbeer word. Ons het reeds 'n oorsig gesien van hoe dit werk. Nou wil ons hierdie proses in meer besonderhede beskryf.

'n Seuntjie in Kanada het ná my lesing oor die menslike verstand vir sy moeder gesê: "Moeder, weet jy dat jy nie nou my verstand kan dwing om die klavieroefeninge te doen nie?" Kinders is fantastiese wesens. Hulle verstaan die verbande dikwels intuïtief baie goed. Hy weet dat sy moeder hom nie kan dwing nie, maar hoekom doen die seun steeds sy klavieroefeninge wanneer sy moeder daarop aandring? Omdat sy gees van sy moeder afhanklik is. 'n Gees tree altyd op sy eie op, maar nooit onafhanklik nie. Dit moet sy geestelike behoeftes vanuit 'n bron bevredig. Aangesien die seun dit saam met sy moeder doen, gehoorsaam hy, selfs al wil hy nie noodwendig nie.

Verdere bewyse van die gees se afhanklikheid is die feit dat dit, deur beloning of die dreigement van straf, iets kan doen wat dit normaalweg nie op sy eie sou doen nie. Ek neem dit dikwels in my praktyk waar. Die kind sit daar en wil nie sy mond oopmaak nie, al smeek die moeder: "Asseblief, asseblief, maak jou mond oop!" Gewoonlik klem die kind sy mond nog meer toe. As die moeder dan belowe om die kind se gunsteling roomys daarna te koop, gaan die mond oop omdat die kind se gees met die beloning saamstem.

Op 'n stadium kan die kind se gees egter nie meer tevrede wees met wat die moeder kan bied nie, en dan het beloftes of dreigemente geen effek meer nie. Die kind doen dan wat hy/sy wil, ongeag die moeder.

Ons het reeds drie belangrike dinge oor die gees ontdek:

1. 'n Gees is 'n geslote stelsel en kan nie van buite beheer word nie. 'n Gees kan van buite af beïnvloed word, maar slegs die gees bepaal of hy hierdie invloed wil aanvaar of nie.
2. 'n Gees kan homself slegs beheer, en doen dit van binne.
3. 'n Gees is altyd aktief, wat beteken dat passiwiteit nie in die gees bestaan nie.

Omdat die gees behoeftes het wat vervul moet word, moet die inligting wat van buite af aangebied word, ooreenstem met sy behoeftes, wat beteken dat die inligting as waar geëvalueer moet word as dit aanvaar moet word. Die gees kan slegs waarheid aanvaar, of iets aanvaar wat dit glo die waarheid is. Daarom moet dit elke stukkie inligting verifieer voordat dit aanvaar word.

Hoe en waarmee verifieer die gees inligting om te bepaal of dit waar is en aan sy behoeftes voldoen? Om die inligting te evalueer is ‘n maatstaf nodig waarteen die standaard opgeweeg kan word. Hierdie standaard kan objektief wees, wat absoluut en seker beteken, of dit kan subjektief en dus onseker wees. In beide gevalle speel die maatstaf wat gebruik word, 'n deurslaggewende rol. Ons het reeds die verskille tussen objektiewe en subjektiewe standaarde in Hoofstuk 2 ondersoek.

As die evaluering toon dat die inligting waar is, word dit geglo. Dit skep 'n verband tussen geloof en aanvaarding. Aangesien geen inligting opsigself ontstaan nie, vertrou die gees gelyktydig die bron van die inligting. Vir 'n gees – wat altyd as 'n persoon verstaan moet word – om te kan vertrou, moet die bron waaruit dit ontvang ook 'n gees hê. Daarom kan slegs ander mense – of diere – in ag geneem word. Liefde kan nie uit 'n boom of 'n chemiese element getrek word nie. Jy glo die inligting; jy vertrou die persoon. As 'n kenner oor 'n onderwerp praat en jy met hulle saamstem, dan vertrou jy daardie kenner en glo jy die inligting. Of dit in individuele gevalle wys is om dit te aanvaar, is 'n ander vraag.

Sodra inligting geabsorbeer is, volg die verdere prosesse in 'n vinnige en ordelike volgorde. Die gees se besluit veroorsaak 'n elektriese stroom in die serebrale korteks, wat presies op die liggaam gerig word. Die liggaam moet dienooreenkomstig reageer. Natuurlik moet daar ook besluite geneem word oor hoeveel en watter soort kos om te verbruik, ens. Die gees moet die behoeftes van die liggaam vervul. As die gees nie daarin slaag om dit te doen nie en besluit om fisiese behoeftes opsy te skuif, sal die liggaam in die afsienbare toekoms sterf.

Slegs wanneer die siel van ons uitgaan vervul die mens die doel van sy skepping. As mens in die korrekte identiteit sou leef, sou hy 'n vrye wese wees. Alhoewel hy afhanklik sou bly, sou hy kon vry wees. Helaas, waar die gees, die identiteit binnedring kom die leuen: "Ek is God" navore. Hierdie leuen vergesel ons dwarsdeur ons lewens tensy ons dit ontdek, erken en verander. Hierdie leuen oor onsself oortuig ons dat ons self die bron van liefde is. Gevolglik word die band met die ware Bron van liefde vernietig en kan ons nie meer toegang daartoe verkry nie. Die wet van afhanklikheid vervaag en skuif op die agtergrond in ons siening dat onsself die bron is. Die wet van afhanklikheid is natuurlik steeds van toepassing. Vanuit die leuen dink ons dat ons skynbaar geen bron vir ons gees nodig het nie en in daardie opsig van niks kan leef nie. Dit is die groot misleiding waarmee elke mens gebore word.

Maar die menslike lewe bewys duidelik dat ons nie onafhanklik kan wees nie. Omdat ons in ‘n kanaal is, is ons by die ingang altyd afhanklik van ‘n bron. By die uitgang is die mens egter onafhanklik. Wat ek doen met die liefde wat ek ontvang het, is vir myself om te besluit. Wanneer ek uit liefde optree kan ek nie iets verkeerd doen nie. Wanneer ek my versadig het, is ek vry om te kies wat ek doen met die energie wat ek geabsorbeer het. Tog het ek nie die vryheid om te eet wat ek wil nie. As ek iets eet wat my nie energie kan gee nie, dan is dit nutteloos. Dit is nie ons keuse wat ons moet kry nie. Hierdie vrae is nie binne die besluit of vrye wil van enige skepsel nie. Ons behoeftes is almal vas. Ons vryheid is om te besluit wat ons doen met die middele wat ons geabsorbeer het om ons behoeftes te vervul.

Hoeveel dinge kan jy uit liefde doen? Oneindig baie. 'n Mens het baie meer moontlikhede as 'n dooie rekenaar, wat reeds 'n hoogs gedifferensieerde uitset van elektrisiteit het en sy programme kan produseer. Dit wat die mens kan gee is baie meer juis omdat ons vry is.

Die belangrikste insig wat ons moet verkry, is die antwoord op die vraag: "Wie is ek?" Sonder keuse of verantwoordelikheid is ek van geboorte af vasgevang in 'n waan. Ek glo onbewustelik dat ek iemand is wat ek nie kan wees nie. Ons moet eers bewus word van hierdie valse identiteit sodat verandering kan plaasvind en ons die leuen kan ontsnap.

Ek, vir een, is moeg om 'n leuen te glo wat my net mislei en my lewe moeilik maak. Die eintlike probleem is nie my medemens of my omgewing nie. Daar is beslis omstandighede wat nie reg is nie. Maar ek kan slegs werklik iets vir diegene rondom my doen as ek 'n kanaal is, nie meer enigiets vir myself nastreef nie, en in waarheid leef. Wanneer daar vrede in die hart is, sal konflik of vernietiging nie plaasvind nie. Hierdie toestand kan egter nooit met wette of maatreëls bereik word nie. Die probleem van die mensdom juis binne-in homself.

Wanneer ek innerlik verander en terugkeer na die waarheid en die wet van die natuur, doen ek goeie dinge rondom my. Andersins moet ek my familie en medemens dwing om goeie dinge te doen, want dit is vir my "goed". Daarom moet ons dit weer sê: Iets in ons moet verander. Dan kan ons uitgaan en sê wat ons dink en wat is reg. Dit is hoe ons ‘n positiewe invloed kan wees. Selfs al word ons positiewe invloed nie deur ander aangeneem nie, het ons ten minste die doel van ons skepping vervul.

Soos beskryf, is daar slegs twee identiteite: Skepper of skepsel. Die Skepper is 'n selfbestaande en geslote stelsel. Terselfdertyd is die Skepper onafhanklik en die Bron van sy skepping. Ek hou daarvan om die Skepper simbolies met 'n siklus voor te stel. Elke skepsel, insluitend mense, is onderworpe aan die wet van neem om te gee. Dus is die skepsel 'n kanaal, 'n oop stelsel, en afhanklik. Wat was eerste?¹ Dit is duidelik dat die Skepper slegs die oorsaak kan wees en die skepsel slegs die gevolg.

"Liefde" is hier al verskeie kere gebruik as 'n term vir die totaliteit van geestelike behoeftes. Hoe kan liefde gedefinieer word?

Liefde is immers die middel wat mense eerstens nodig het om te funksioneer. Liefde is natuurlik iets subjektiefs, en elke persoon moet die vraag oor liefde vir hom of haarself beantwoord. Terselfdertyd antwoord elke persoon uiteindelik tog positief op die vraag of hulle wel liefde nodig het. Is daar dan 'n keuse tussen die liefde wat ons nodig het en die behoefte aan liefde? Nee. Ons gees funksioneer slegs vanuit liefde. Liefde omvat alle geestelike behoeftes soos vryheid, geregtigheid, harmonie, erkenning, sekuriteit en vele meer. Al hierdie dinge is 'n onveranderlike behoefte vir ons. Dis hoe ons gemaak is.

As iemand wat 'n besondere behoefte aan harmonie het, streef ek daarna om almal tevrede te stel. Ek voel gemaklik in 'n omgewing waar almal "gaaf teenoor mekaar" is. Wat gebeur met my behoefte aan harmonie wanneer dinge anders verloop? My ouers het geskei toe ek 8 jaar oud was. 'n Week later het ek hepatitis B, 'n virusinfeksie, opgedoen. Kan jy raai wat dit veroorsaak het? Niemand behoort te twyfel dat die skeiding van ouers skade aan hulle kinders veroorsaak nie, maar hoe veroorsaak dit dat 'n virus die lewer binnedring? Waarom gebeur so iets? Waarom is daar ‘n fisiese effek, as daar 'n probleem op 'n geestelike vlak is? Dis omdat ‘n kind afhanklik is van hul ouers se liefde.

Het ek destyds gekies om siek te word? Ek kon nie my familie kies of nie kies nie. Op 8 het ek reeds aan my eie gesinsbeplanning gedink en gedroom om te trou. Meisies het altyd my aandag gehad. Ek het harmonie en liefde in hulle gesoek. Trouens, ek het vroeg getrou omdat ek my harmonie moes vind. Elke man het sy eie idee van die vrou wat hy wil hê, alhoewel ons idees nie altyd met die realiteit ooreenstem nie.

Die feit dat ons harmonie en geregtigheid nodig het, ens., is nie 'n keuse nie. Dit word in ons gees bepaal. Óf ons vervul hierdie behoeftes óf ons word ongelukkig en siek. Ek het 'n definisie van liefde gevind gebaseer op die liggaam. Met 'n "gebrek aan liefde" word die liggaam siek. Watter effek het liefde op die liggaam? Die tipe liefde wat ek definieer, beteken dat die liggaam nie meer siek kan word nie. Wanneer die gees hierdie liefde neem en dit beoefen, verseker die breingolwe dat die liggaam optimaal funksioneer. Want nie net word die behoefte aan liefde bepaal nie, maar ook die effek van die elektriese stroom waarmee die gees – in die beeld van die pianis – die klawers druk, sodat die hele liggaam behoorlik beheer word. Mense kan nie kies wat hulle nodig het nie. Die keuse lê slegs in die besluit hoe hulle gebruik wat hulle voorheen geneem het.

So, wat is liefde? My definisie kombineer die twee dimensies van ander se belang en vryheid. Beide het as sodanig geen beperking nie, dus is hulle oneindig. Wanneer ons liefde in hierdie vorm beoefen, dan is ons vrye wesens, want ons kan niemand skade aandoen nie. Liefde is die oplossing vir alle menslike probleme. Liefde stel die belang van ‘n ander persoon eerste. Waarom is hierdie belang van ander belangrik vir liefde?

Liefde moet die maksimum belang in ‘n ander persoon hê. Menslike liefde is ook in staat om groot belangstelling in die ander te toon. Dit is egter belangstelling in die ander, nie vir die ander nie. Elke moeder is lief vir haar kind. Maar wil sy iets van haar kind hê, of wil sy niks hê nie? Ons weet dat moeders hul lewens vir hul kinders sou gee omdat hulle aan hulle geheg is. Wanneer kinders egter nie doen wat van hulle verwag word nie, sal ‘n moeder moet optree. Die oorgrote meerderheid van my pasiënte sê hulle het 'n dominante moeder of het een gehad. Moeders is in staat om kinders te dwing en te kondisioneer, maar niemand hou daarvan om gekondisioneer te word nie.

'n Persoon kan natuurlik 'n geweldige belang in 'n ander persoon hê – hulle het hulle immers nodig vir hul liefde. Gevolglik kan hulle die ander persoon nie laat gaan nie. Liefde is slegs ware liefde wanneer die belang van die ander persoon eerste gestel word en dit nie gaan oor net ʼn belang in die persoon is nie. Dit is slegs moontlik wanneer jy in liefde die ander persoon 100% vryheid gee en hulle 100% respekteer.

Sou dit lekker wees om saam met iemand te leef wat sulke liefde beoefen? Iemand wat bereid is om hul lewe vir my te gee, maar my volkome vryheid gee om te doen wat ek wil? Dit sou 'n perfekte verhouding wees. Wat dink jy is moeiliker: om die belang van ‘n ander eerste te stel of om volkome vryheid te gee? Wanneer menslike liefde nie meer dwing en kondisioneer nie, probeer dit onverskillig wees en draai dit na buite. Innerlik bly die begeerte om die ander persoon te oorheers egter gewoonlik voortduur. In ware liefde, aan die ander kant, bestaan daar nie dwang om goed te doen nie.

Waarom moet mense eintlik ander mense dwing om goed te doen? Gaan dit werklik oor die veiligheid of welstand van ander, of gaan dit eintlik oor 'n mens se eie doel of beskermingsdrang? 'n Regulasie of reël word dikwels geregverdig deur die individu se verantwoordelikheid teenoor die gemeenskap en liefde vir sy medemens. Maar die definisie van liefde wys: Enigiemand wat dwang en geweld gebruik, staan buite die waarheid. Ware liefde het nie aansporing nodig vir enige gedrag nie en dit kondisioneer niemand nie. Kondisionering is manipulasie.

Met my pasiënte het ek deurgaans waargeneem dat al hul probleme en siektes voortspruit uit hul onvermoë om vryheid te gee. Dit is in elk geval ook so dat die oorgrote meerderheid mense nie vryheid kan gee as dinge nie volgens hul verwagtinge gaan nie.

Ek is nou al amper 40 jaar getroud en ek oefen steeds om my vrou haar vryheid toe te laat. As ek ander volkome vryheid gee, hoeveel vryheid het ek self? Volkome vryheid. As ek vryheid ontken en byvoorbeeld ander probeer beheer, word ek siek en ervaar pyn.

Liefde maak ons heeltemal vry as ons dit korrek beoefen. Jy ontvang vryheid wanneer jy vryheid gee. As jy dit nie kan gee nie, het jy self geen vryheid nie, omdat jy afhanklik is van die persoon aan wie jy nie vryheid wil gee nie vir wie jy lief is. As iemand op die regte manier liefhet sal jy altyd onafhanklik wees van daardie persoon. Dit is die voorwaarde. As jy op 'n menslike manier liefhet, sal jy nie toelaat dat ‘n ander persoon iets verkeerd doen nie, bv. as hulle geld mors? Die toets of liefde ware liefde is, spruit uit die vraag na vryheid. Waar vryheid ontbreek, is daar afhanklikheid van die ander persoon, want ek wil natuurlik iets van hulle hê.

'n Liefde wat die maksimum belang en gelyktydige vryheid aan die ander persoon bewys, vertoon onafhanklikheid vir die persoon wat sulke liefde skep en gee, maar slegs Een persoon is werklik onafhanklik: God, die Skepper.

Omdat God alleen onafhanklik is, kan Hy Sy liefde sonder perke aan elke skepsel beskikbaar stel. Almal kan dit uitoefen deur eers liefde te ontvang en dit dan deur te gee. Mense is vry om te besluit waar hulle hul liefde gee – maar die gebruik daarvan is nietemin 'n voorwaarde van hul eie lewe.

Eet jy vrywillig, of word jy gedwing? Ek geniet dit om te eet, en ek vermoed die meeste mense ook. Normaalweg dink jy nie: "Ag, wat 'n jammerte, ek moet weer eet nie." Liefde is ook iets wat ek gewilliglik moet neem en in die praktyk moet uitleef, want ek is 'n skepsel. Liefde is ook die element wat my krag gee vir my hele lewe.

Ek kan hierdie soort liefde slegs op een plek vind – in God, die Skepper.

Wat ook al ons siening van God is, daar kan slegs een God wees – een Bron van liefde. Met meer as een bron sou die fundamentele wet van die heelal nie meer van toepassing wees nie. God is slegs een, en aangesien Hy Gees is, is Hy noodwendig 'n persoon.

---

1. Jy is waarskynlik vertroud met die bekende vraag: Wat was eerste, die hoender of die eier? Hierdie vraag is nie onbelangrik nie. Die antwoord kan net wees: die hoender en die haan was voor die eier – geskep deur God. Terwyl henne eiers kan lê selfs sonder 'n haan, sal geen kuiken ooit daaruit uitbroei nie. Die voorwaardes waaraan voldoen moet word vir lewe om voort te plant, is veelsydig en nie eendimensioneel nie. ↩