9. Selfkennis as die (moeilike) Eerste Stap na die Waarheid

Wat is die belangrikste insig wat 'n mens moet verkry? Is dit nie selfkennis nie? Ek is oortuig dat diepgaande onkunde oor ons menslike natuur die grootste ramp vir die mensdom is. Hoe dink ek? Hoe ontstaan my gevoelens en emosies? Waarom reageer ek soos wat ek doen? As mense hulself geken het, sou hulle nie deur ander mislei word nie. Met selfkennis sou ons weet wie ons is, wat ons kan doen en bereik, en wat vir ons onmoontlik is. Ongelukkig ken mense nie hulself nie en geen skool of universiteit leer ons die waarheid oor onsself nie.

Toe ek met pasiënte oor hul lewensverhale begin praat het, het ek opgemerk dat mense hulself verkeerdelik beoordeel. Gebaseer op hul verhale was dit maklik om te sien dat hulle 'n valse beeld van hulself gehad het. Ek moes myself afvra: Sien ek myself ook so verkeerd? Ons sukkel met die feit dat ons onsself nie ken nie. Selfkennis mag moeilik wees, maar ongeag, dit is noodsaaklik dat ons die prosesse binne onsself verstaan om siekte te kan verklaar.

Om selfkennis te verduidelik, kan ons spieëls gebruik. Vir die liggaam is dit die glas spieël waarmee ons almal vertroud is. Weerspieël 'n spieël die werklikheid? 'n Goeie spieël toon 'n presiese weerkaatsing, maar wat dien as ’n spieël vir die gees? Hoe weet ek wie ek as persoon is?

Dit is belangrik dat ek myself herken deur 'n objektiewe standaard te gebruik. Wat is hiervoor tot ons beskikking? ?

Die Middele Tot Selfkennis

A. Die liggaam: Ons het reeds die struktuur van die menslike brein en spesifiek die serebrale korteks ondersoek. Met behulp van senuwees wat selfs die kleinste deeltjies van die hele liggaam verbind, word alle liggaamsfunksies via die serebrale korteks beheer. Dit is slegs moontlik omdat ons 'n gees het. Gees en liggaam tree in wisselwerking soos 'n pianis en sy klavier. Deur gedagtes en besluite beheer en stuur die gees elektriese strome deur die liggaam.

Aangesien 'n orgaan geen keuse het wanneer dit ontvang nie, ontvang die brein, in sy funksie as 'n kanaal, hierdie strome en reageer dienooreenkomstig, d.w.s. dit stuur die impuls na die liggaam presies na waar die gees dit dikteer.

Die eerste fisiese reaksie vind plaas in die limbiese stelsel. Hormone (chemikalieë) rapporteer terug via emosies wat bepaal in 'n aanvanklike stroombaan, of die gedagte wat die elektriese impuls veroorsaak het, gepas was vir die liggaam of nie. Emosies is altyd 'n gevolg van gedagtes, dus 'n effek. Emosies en gedagtes is nie parallel nie. Byvoorbeeld, 'n vreesaanjaende gedagte word onbewustelik gedink en dan realiseer dit as 'n stresvolle emosie vir die liggaam via elektriese impulse met daaropvolgende hormoonvrystelling. Dus is die persoon verantwoordelik vir wat hulle as 'n emosie waarneem. Emosies is uiteindelik 'n weerspieëling van ons onbewuste denke.

In die geval van die pasiënt met die erge hoofpyn (Geval 5), het haar emosies ontstaan nadat haar liefdevolle gedagtes oor haar geliefde verander het. Die rede hiervoor was dat die negatiewe inligting oor sy ontrouheid, wat nie ooreengestem het met die behoeftes van haar verstand nie, daartoe gelei het dat sy gedagtes van teleurstelling ervaar het. Sy het ook gedagtes gekoester om ander seer te maak en het moontlik selfs wraak gedagtes gedink. Nadat sy die inligting ontvang het, was haar gedagtes nie meer vry nie, maar gevange. Van die oomblik dat sy kompulsief begin dink het en dus vasgevang geraak het, het sy besluite geneem wat, as 'n impuls wat nie gepas is vir haar liggaam nie, aanvanklik 'n negatiewe emosie in die limbiese stelsel veroorsaak het. 'n Verdere reaksie, in hierdie geval na ʼn kort tyd, was die erge hoofpyn.

Omdat die liggaam deur die verstand beheer word, is dit 'n perfekte spieël vir die verstand. Dit is objektief en kan nie lieg nie, want dit dra slegs oor wat daaraan gegee word of wat daaraan gedoen word. Die liggaam – as 'n spieël – kan die waarheid oor homself aan die verstand openbaar en aangesien die verstand fundamenteel slegs deur twee soorte inligting gevorm kan word – waarheid of leuens – bewys die liggaam aan die verstand of dit die waarheid bedink of 'n leuen volg. Hierdie proses is 'n belangrike objektiewe standaard wat die verstand help om sy onbewuste selfbedrog te herken en dit dan met die waarheid te vervang.

B. Die gevange gees: Solank die mens inligting ontvang wat ooreenstem met sy geestelike behoeftes, bly hy vry. Hy/sy hoef nie negatief te reageer nie. Aangesien hul verwagtinge nagekom word, is daar geen probleem nie. Die oomblik as die ander persoon nie meer doen wat van hulle verwag word nie – of wat vanuit hul eie perspektief reg sou wees nie – begin die probleem.

Toe ek klein was, het my oupa 'n hond gehad. As jy hom geïrriteer het, het hy sy eie stert gebyt en in sirkels gehardloop. Dit is beslis nie 'n wyse plan van aksie om jouself te vernietig net omdat ander 'n fout maak nie, maar dit is presies die algemene reaksie van al die pasiënte wat ek ondersoek het. Selfs al het ek almal op die planeet geken, sou ek waarskynlik geen uitsonderings vind nie.

Sommige pasiënte dink hulle het 'n keuse om anders te dink en dat hulle kan vermy om kwaad te word, maar kan hulle regtig?

Geval 8

Ná 35 jaar van huwelik het 'n pasiënt besef dat haar man haar sedert die begin van hul huwelik by verskeie plekke met verskeie vroue verneuk het. Ongeveer drie jaar nadat die vrou hiervan uitgevind het, het sy met verskeie klagtes na my praktyk gekom. Een daarvan was haar slaapversteuring. Sy het gesê: "Ek kan snags nie meer slaap nie. Ek ry rond in my motor en kyk na die sterre terwyl ek dink hoe ek uit hierdie situasie kan kom."

Is die vrou in geval 8 vry van gees, of is haar gees nou gevange geneem? Wie hou haar gevange? Die vrou was 35 jaar lank gelukkig en tevrede met haar man. Eers toe sy van die ontrouheid te hore gekom het, het die proses van vernietiging binne-in haar begin. Wie kan haar help solank sy nie besef dat sy haarself vernietig nie? Niemand kan nie. Sy dink haar man se optrede vernietig haar, maar haar man se optrede het haar nie skade berokken solank sy nie daarvan geweet het nie. Dit maak dit duidelik dat slegs die manier waarop ons iets waarneem en evalueer, ons kan skade doen.

Toe ek besef dat al my pasiënte selfvernietigend is, het ek myself afgevra: Waarom doen hulle dit aan hulself? Natuurlik het ek dieselfde probleem in myself herken. Dit raak alle mense, aangesien ons almal identies in ons funksionering is. So waar lê die fout? Waar gaan ons almal verkeerd? 'n Wanbeeld bestaan daarin om die inligting wat ons ontvang as die waarheid te beskou. Solank die inligting nie as 'n leuen herken word nie, sien die persoon wat mislei word dit as die waarheid. Nood ontstaan uit die feit dat ons die leuen as die waarheid aanvaar.

C. Die basiese natuurwet van oorsaak en gevolg: Kom ons kyk na ons verhoudingspatrone. Ons het verhoudings met ons moeder, vader, eggenoot, kinders, troeteldiere, ens.

Waarom het ons hierdie verhoudings? Omdat ons hierdie mense liefhet en vir hulle iets wil gee, of omdat ons iets van hulle wil ontvang, naamlik om geliefd te voel? Waarom, byvoorbeeld, het die vrou met die hoofpyn by haar geliefde ingetrek? Waarom trou iemand? Is dit om te gee of om te ontvang? Die gewone antwoord is: "Albei!" Is dit waar? Gebaseer op die wet, het ons gesien dat gee en neem op dieselfde tyd op dieselfde plek nie bestaan nie. Dit is nie moontlik nie. Jy kan ook nie op dieselfde tyd vorentoe en agtertoe gaan nie.

Die leuen in mense dwing 'n gedagte op hulle af: Ek is afhanklik van die liefde, dade en wese (hul bestaan) van ander mense. Is dit werklik so? Hierdie probleem het twee oorsake; naamlik: Mense doen óf nie wat ons as reg beskou en van hulle verwag nie – óf hulle doen dit, maar sterf en is vir ons verlore. Met die meestal onbewuste gedagte van afhanklikheid word al die mense met wie ek 'n verhouding aangaan, my skuldenaars. Ons begin die verhouding deur te gee (ten minste glo ons dit) en nie deur te neem nie. Dit weerspreek egter die natuurwet. In die natuur funksioneer alles volgens die beginsel: neem om te gee. Mense dink egter hulle gee eers om dan te neem of te ontvang. Die menslike verstand is fundamenteel verkeerd omdat dit dink dat dit eerste en uit eie beweging gee. Daarom skuld ander hulle iets en behoort iets terug te gee.

As gevolg van hierdie wanpersepsie gee almal "eerste" en verwag iets terug – selfs al dink hulle dat hulle niks terugverwag nie. As niks van die ander persoon terugkom nie, maak die negatiewe gedagtes wat 'n mens daaroor het dit duidelik dat iets skort. Opsommend het ons drie dinge wat ons help om onsself te ken:

1. Die liggaam: deur emosies, wanfunksie, vrees en allerhande siektes.
2. 'n Vasgevangde gees met 'n hopelose perspektief. Gedagtes wat hulself voortdurend herhaal en 'n mens geen vrede gee nie.
3. Die fundamentele wet van oorsaak en gevolg, wat noodwendig bepaal dat neem voor gee kom. Dat slegs die individu hul behoeftes kan bevredig deur alles wat hulle fisies en geestelik nodig het van buite af te neem en dit deur te gee, d.w.s. dit te implementeer. Niemand kan vir 'n ander drink, eet of dink nie.